Het leven is soms vandenhond in de grote stad

Braakland/ZheBuilding is een Leuvens muziektheatergezelschap. Vandenhond ging eind 2007 al in première, en met zes voorstellingen in HETPALEIS sloot het zijn speelreeks af. Pieter Genard wilde met Vandenhond een "zo complex mogelijk verhaal vertellen met zo eenvoudig mogelijke woorden". Dat levert een jeugdtheatervoorstelling op waarin de gebeurtenissen in een hondenroedel zo opengetrokken kunnen worden naar de menselijke samenleving.

Tsjirpende krekels

Genard wordt muzikaal begeleid door Ephraïm Cielen en Youri Van Uffelen. En dat is eigenlijk een understatement, want nog meer dan in andere BZB-voorstellingen is de muziek in Vandenhond een gelijkwaardig onderdeel van de voorstelling, naast de tekst. Met samples, gitaren en synthesizers creëren Cielen en Van Uffelen een knap universum van tsjirpende krekels en hijgende honden, waardoor de Zuid-Franse sfeer van het verhaal een prachtig muzikaal equivalent krijgt. De soundtrack is rijkelijk gelardeerd met flarden postrock en daardoor opvallend melancholisch.

Lady & De Vagebond

Net zoals in de tekenfilm Madagaskar vertelt Vandenhond de belevenissen van een groep dieren, in dit geval honden. Aanvankelijk lijkt het verhaal niet echt in een bepaalde richting te evolueren, maar aan het eind resulteert de zorgvuldig opgebouwde, broeierige spanning toch in een climax. Ben is een jonge nomadische hond die in een stad aankomt. Hij raakt bevriend met andere, plaatselijke honden en samen beleven ze allerlei avonturen. Zo wordt Ben beste maatjes met Jaco, viseert de hele roedel beenhouwer Biddelo omdat die honden in zijn worst wil draaien, en wordt Ben uiteindelijk verliefd op het teefje Eva (zouden ze op hun dates net als Lady & De Vagebond samen spaghetti slurpen?).

Allemaal leuk en goed verteld, maar Vandenhond wordt pas relevant wanneer de vriendschap tussen Ben en Jaco onder druk komt te staan. Ben, die door de groep tot leider is aangeduid (ook al hoefde heel dat gedoe voor hem niet), wil op vreedzame wijze omgaan met een nieuwe groep honden die in de stad gearriveerd is. Jaco, het alfa-hondje, ziet meer in een survival of the fittest, en wil de confrontatie met de nieuwe honden aangaan. Ben staat tussen twee vuren: ofwel moet hij zijn vriendschap met Jaco opgeven, ofwel zijn geweldloze overtuiging. 

Favela's

Het is in die confrontatie dat deze hondenwereld een microkosmos wordt voor de menselijke clashes in de zuidelijke grootsteden. Ons deed Vandenhond vaak denken aan rivaliserende jeugdbendes in Braziliaanse sloppenwijken (genre Cidade de Deus), voor wie het bestrijden van een vijand vaak de enige manier is om het eigen moreel op te krikken. Aan wie hoort de macht over het territorium toe? De honden die er eerst waren? En moeten buitenstaanders dan in hun eigen gebied blijven, ook al zijn ze nomaden? Het zijn deze vragen die Vandenhond oproept en die de voorstelling op de valreep toch meer maken dan gewoon een leuke vertelling.