Allesbehalve rozengeur en maneschijn

Regisseur Frank Van Passel is bij het grote publiek vooral bekend van zijn televisieseries Terug Naar Oosterdonk en recenter, De Smaak Van De Keyser. We kunnen gerust zeggen dat zijn werk van het beste is dat we op Vlaamse bodem terugvinden. Tot de literaire top behoort dan weer Willem Elsschot, auteur van onder andere Villa des Roses en Lijmen/Het Been. Een geslaagd huwelijk?

Den Duits is niet te vertrouwen

Villa des Roses speelt zich af aan de vooravond van Wereldoorlog I, in een bouwvallig en armtierig pension uitgebaat door Britten in Parijs. De bewoners zijn een eclectisch allegaartje van mislukte artiesten (Frank Vercryssen in het Engels met Vlaams accent), een suïcidale architect (Jan Decleir), een dementerende bejaarde (Dora van der Groen), en de vlotte Duitse verleider Grünewald (Shaun Dingwall). Wanneer de jonge frêle weduwe Louise (een fantastische Julie Delpy) het nieuwe kamermeisje wordt, wordt de sowieso labiele rust in het pension danig verstoord, zeker wanneer ze valt voor de charmante Duitser.

Een vrij banaal verhaal over hun liefdesverhouding volgt, inclusief ongewenste zwangerschap en daaropvolgend de abortus. De karakteruitdieping van de geliefden is oppervlakkig, die van de andere bewoners van het pension is vrijwel onbestaande. Die gebrekkige plot staat in schril contrast met de prachtige cinematografie in heerlijke pasteltinten. Onder andere de animatie van oude prentbriefkaarten met zichten van Parijs zien er fantastisch uit.

Boek boven film

De film doet geen eer aan Elsschots prachtige roman die het pension als metafoor gebruikt voor de explosieve Europese relaties in het licht van Wereldoorlog I. Voor alle studenten van de middelbare school: lees voor die boekbespreking toch maar liever het boek, want de film mist een hoop subtiele details.