Piepjong is hij, Xavier Dolan. De twintigjarige knaap uit Montréal (Canada) levert met J'ai tué ma mère zijn eerste film af, die reeds het mooie weer maakte op tal van filmfestivals waaronder Cannes en Toronto. Naast zijn plaats in de regisseursstoel vertolkt hij ook de hoofdrol, de getroebleerde zestienjarige Hubert.

Kitsch wordt camp

Hubert vindt alles aan zijn moeder Chantale potsierlijk: van de manier waarop ze eet, tot haar bedenkelijke keuzes over interieurinrichting en kledij. Hun haat-liefdeverhouding mondt uiteindelijk uit in een lastige beslissing: Hubert wordt naar een strikte kostschool gestuurd, zeer tegen zijn zin. En zoals dat hoort op strikte jongenskostscholen zijn drugs er gemakkelijk te krijgen en wordt er duchtig geëxperimenteerd met herenliefde.

Dolan trapt niet in de val om van Chantale, voortreffelijk gespeeld door Anne Dorval, een karikatuur te maken. Ze is niet de demonische vijand, maar een vrouw die het beste wil voor haar kroost. Zowel Chantale als Hubert worden claustrofobisch in beeld gebracht, vaak omkaderd door hun achtergrond. Ze zijn allebei gevangen in het leven waarin ze verzeild zijn geraakt.

Intertekstualiteit

Een frisse montage maakt van deze prent aangenaam kijkvoer. Klassieke dialoog, zwart-wit zelfinterviews en suggestieve korte shots wisselen elkaar in sneltempo af. Waar Dolan wel op moet letten, is dat hij niet té veel van zijn eigen kennis etaleert. De referenties stromen van het scherm: van James Dean tot Cocteau, van Truffaut tot de Maupassant. Allemaal passeren ze de revue. En dat leidt wel eens af van de essentie van het verhaal.

Bovenal is deze film een bewonderenswaardig debuut, dat buiten het festivalcircuit ook in reguliere release veel bijval oogst.