Rouwverwerking op zijn Genoviaans

Joe (Colin Firth) verhuist met zijn twee dochters, Kelly en Mary, naar de Italiaanse stad Genua nadat zijn vrouw (Hope Davis) is omgekomen in een auto-ongeluk. Ziedaar: de plot van veelfilmer Michael Winterbotto's nieuwste film Genova. 

Van literatuur tot semiporno

Michael Winterbottom is een man die in alle markten thuis is: van verhalen over seriemoordenaars (Butterfly Kiss), literaire verfilmingen (Jude met Kate Winslet) en semipornografische schandaalfilms (9 Songs) tot waargebeurde drama’s (A Mighty Heart met Angelina Jolie). Met 16 films in 13 jaar heeft Michael Winterbottom ze allemaal op zijn cv staan. 

Winterbottom staat bekend om zijn visueel gevoel en naturalistische stijl, en deze komen ook in Genova goed tot uiting. Het verhaal is echter niet veel soeps. Colin Firth’s Joe stort zich op zijn nieuwe job in Genua, de oudste dochter papt aan met een Italiaan, en de jongste wordt zo verteerd door schuldgevoel dat ze haar moeder als spook ziet. Deze afzonderlijke verhaalsegmenten wordt amper uitgewerkt, en de film blijft plotgewijs ter plaatse trappelen.

Meditatie over verlies

Het is evenwel hier dat Winterbottoms stijl zo goed tot uiting komt. Door met een losse camera te filmen komt alles heel hectisch over. Er wordt voordurend tussen verschillende frames en camerahoeken gewisseld, en de camera zit de acteurs op zo’n manier op de huid dat de emoties zeer invoelbaar worden. Aan het begin van de film lijkt het alsof iedereen de dood van moeder achter zich heeft gelaten en resoluut verder gaat, en komt de film even afstandelijk over als de personages. Maar naarmate het verhaal vordert, is het juist de gejaagde stijl die de personages in allerlei dagelijkse activiteiten volgt, die het gevoel van hun rouw vertaalt naar de kijker. De chaotische filmstijl lijkt als het ware overeen te komen met de mentaal onstabiele toestand waarin mensen verkeren na een verlies.

Dit alles maakt dat Genova geen film is die door iedereen zal gesmaakt worden. Daarvoor gebeurt er veel te weinig, en zijn de personages ook simpelweg te beperkt uitgewerkt. Maar als meditatie over het verlies van een ouder/echtgenoot is Genova wel geslaagd.