De oorlog in Irak staat momenteel wel niet meer zo op de voorgrond in nationale en internationale nieuwsberichten, maar een paar jaar geleden was dat  anders. Hollywood - altijd eerste om in te spelen op actuele trends - overspoelde ons dan ook met Irak-geïnspireerde films. Een minder bekende daarvan is Grace is Gone. 

Grace is Gone vertelt het verhaal van Stanley Philips (John Cusack in een ongewoon sterke acteerprestatie). Stanley was stikjaloers op zijn vrouw Grace toen zij haar vaderland mocht gaan verdedigen in Irak. Hijzelf is ook bij het leger geweest, maar werd uiteindelijk afgekeurd wegens zijn slechte zicht. Nu werkt hij als verkoper in een lokaal grootwarenhuis en zorgt hij voor de kinderen, terwijl zijn vrouw haar burgerlijke plicht vervult in Irak. Tot er op een dag twee soldaten voor Stanleys deur staan om hem het pijnlijke nieuws mee te delen: Grace is gone. Zijn vrouw, Grace, is niet meer. Stanley beseft dat hij zijn dochters niet van deze waarheid kan beschermen, doch krijgt het nieuws niet over zijn lippen. In plaats daarvan vertrekt hij lukraak met hen op roadtrip.

Getransformeerde John Cusack

Hoofdrolspeler John Cusack wijkt in Grace is Gone af van het standaard loveable personage dat hij in de meeste van zijn films speelt. Stanley Philips is een man die ontgoocheld is in zichzelf en die zich verveelt in de sleur van zijn leven. Zijn rigide, voorovergebogen postuur en zijn landerige houding staan in schril contrast met de enthousiaste, optimistische personages waarvoor Cusack bekend staat. Wanneer Stanley het nieuws van de dood van zijn vrouw krijgt, straalt Cusacks performance pijn en shock uit. Het is echter niet alleen Cusack die de emotie overbrengt. Ook de muziek en de stilistische keuzes van scenarist en debuterend regisseur James C. Strouse stralen een lege, wanhopige sfeer uit. De film baadt in een schreeuwerige stilte die nooit te luid wordt om verdreven te zijn. Stanleys despondentie wordt woordenloos getoond in zijn geforceerde enthousiasme naar zijn dochters toe en in de manier waarop hij halsstarrig alsnog wil profiteren van het leven. 

Roken met papa

Hoewel Grace is Gone geen film is van grote daden of grootse beelden, zijn de emoties des te aangrijpender. Een scène als wanneer Stanley met zijn oudste dochter buiten zit te roken omdat hij het beter vindt dat ze dit met hem probeert dan met een vreemde puber, is banaal in zijn veelzeggendheid - of misschien net veelzeggend in zijn banaliteit. Grace is Gone moet het niet hebben van grote declaraties en emotionele uitbarstingen, maar dit maakt de prent des te hartsverscheurender. Een geslaagde film.