Vervolgens trommelde hij een paar bevriende regisseurs op, die elk een segment zouden regisseren. De uiteindelijke balans van deze episodenfilm staat op zes segmenten, over Jean Renoir, Fritz Lang, Alfred Hitchcock, Jacques Tati, Orson Welles en Ingmar Bergman. Allen hebben ze gemeenschappelijk dat ze ooit jong en onwetend waren, en zouden uitgroeien tot elementen van de filmische canon. En dat ze blijkbaar Frans praatten, een oud zeer bij biografieën. Het valt echter sterk te betwijfelen of Fritz Lang zijn maman riep of Ingmar Bergman cache-chache speelde.

Gimmick

Het concept - een element uit de autobiografie lichten en er een verhaaltje rond bouwen - is een gimmick, en niet het zwaarwichtige life defining point zoals de makers beweren. Niettemin lichten ze steeds een interessante gebeurtenis of anekdote toe, en brengen ze die op fascinerende wijze in beeld. De kijker kan bovendien zijn of haar filmkennis testen aan de hand van het verhaal en de gehanteerde stijl, want de naam van de regisseur wordt pas op het einde van elk segment onthuld, samen met een citaat.

Goed versus geniaal

De beste segmenten doen verlangen naar meer, maar dan van de grootmeester zelve. Tati en Lang steken boven de rest uit, en vooral het fragment over Hitchcock stelt teleur. De maker probeert te duidelijk een hommage te brengen, wat in een krampachtig resultaat uitmondt.

In essentie zijn de fragmenten minder goed dan een origineel werk van pakweg Jean Renoir of Orson Welles - de makers zijn ook allen notoire onbekenden - maar zijn het zeker geen mislukkingen. Alleen wekken de namen op de cover hogere verwachtingen dan degene die kunnen ingelost worden.