Als je de dvd in je handen krijgt, ziet hij er veelbelovend uit. De regisseurs zijn geen groentjes en weten waar ze mee bezig zijn. Het verhaal klinkt ook boeiend, en schept de verwachting dat je het komende anderhalf uur zal ondergedompeld worden in het leven van een modaal gezin in Brazilië. Door de setting en de belofte dat we het verhaal van een Braziliaanse familie te zien zullen krijgen, duiken er vooral ook meteen associaties op met Cidade de Deus, toch bij uitstek de film die voor gringos zoals wij het beeld heeft bepaald dat we van het land hebben. Maar beeld je vooral niet te veel in: zowel Cidade de Deu als Linha de Passe zijn misschien tranche de vie-films, maar het zijn toch ook sneetjes van een heel ander leven.

Vijf puzzelstukjes

De film begint heel traag, met het leven van de vijf hoofdpersonages, zwangere moeder Cleusa en haar vier zonen. De personages worden eerst los van elkaar gezien, maar na een kwartier zijn de linken tussen de gezinsleden duidelijk. Alle vijf moeten ze vechten om iets te bereiken, maar ze hebben elk een verschillend doel. De moeder wil haar zonen deftig opvoeden. Denis, de oudste vindt moeilijk een goeie job. Dario probeert zijn kost te verdienen met voetballen,.Dinho trekt zich terug in zijn geloof en de jongste wil per se zijn vader vinden. De film vertelt die vijf verhalen door elkaar geweven als een soort puzzel. Dat doet denken aan de stijl van Iñárritu (Babel, 21 grams), maar het is er spijtig genoeg slechts een heel flauw afkooksel van. De film heeft veel potentieel, de verhaallijnen zijn op zich wel boeiend, maar omdat de schrijvers hun personages amper iets laten meemaken waar ze hun tanden in kunnen zetten, komt de film heel pover over. Je krijgt een soort documentaire, maar er gebeurt niet echt iets om te documenteren. Het is een fait divers en breekt nooit door die grenzen heen.

Diepgang en tempo

Op het einde van de film komen de verhalen al weer net iets beter samen en krijgen de personages wel wat meer diepgang. Het laatste kwartier is dan ook verreweg het beste van de film. Ook de acteerprestaties zijn best wel goed, alleen hadden de acteurs personages nodig waar meer vlees aan zat om er een prachtprestatie van te kunnen maken. Wat ook direct opvalt aan de film is dat er amper muziek wordt gebruikt. Dat werkt soms versterkend, maar meestal zorgt het ervoor dat het gebrek aan tempo nog meer in de verf wordt gezet.

De film op zich had echt potentieel, als de personages meer waren uitgediept en er meer tijd werd besteed aan het goed in elkaar puzzelen van de verschillende verhaallijnen. De film mist vooral tempo en een goede body.