We waren heel enthousiast toen we te horen kregen dat we het nieuwe album van Martha Wainwright mochten beluisteren. De Amerikaanse singer-songwriter uit de wel heel muzikale familie - gaande van zingende broer Rufus Wainwright, tot vader Loudon Wainwright III en moeder Kate McGarrigle, beiden grote namen in de folkwereld - heeft immers een aantal heerlijke nummers op haar naam staan, zoals het voor haar vader geschreven Bloody Mother Fucking Asshole. Een artieste die het lef en het kunnen heeft om een dergelijke song te schrijven zonder exploitatief te worden, heeft bij ons al sowieso een streepje voor.

We schrokken dan ook enigszins toen de eerste noten van het album Sans Fusils, Ni Souliers, à Paris door onze muziekboksen klonken. Dit klonk immers zo bekend. Waar hadden we dat deuntje nog gehoord? De fout lag geheel bij ons. We hadden de titel aandachtiger moeten lezen. Deze luidt immers volluit: Sans Fusils, Ni Souliers, à Paris: Martha Wainwright's Piaf Record. Piaf zoals in: Edith Piaf. Juist ja, een coveralbum dus.

Overbodig

Nu hebben we niets tegen Edith Piaf. We hebben een tijdje geleden nog de Oscarwinnende film La Môme (La Vie En Rose) bekeken, hebben sindsdien alle respect voor deze straffe tante en kunnen derhalve begrijpen dat Martha Wainwright met haar sympathiseert. Maar Wainwright is Piaf niet. Dus is het ons niet echt duidelijk waarom ze zo nodig haar repertoire moest coveren.

Martha Wainwright heeft er wel wijselijk voor gekozen om niet Piaf’s bekendste nummers te reproduceren. Geen La Vie En Rose of Rien De Rien dus. De bekendste nummers op het album zijn La Foule, Une Enfant, en C'est à Hambourg. Wainwright heeft ook besloten om haar Piaf Record live op te nemen tijdens drie optredens in New York. Aan het einde van de nummers hoor je dus regelmatig applaus opwellen. Deze keuze maakt dat het geheel authentieker en intiemer aandoet, alsof je in een klein theater zit en naar een optreden kijkt. Een optreden van een, zij het zeer geslaagd, covergroepje.

Martha Wainwright doet het niet slecht op haar ode aan Piaf. Ze heeft dan ook een krachtige en veelzijdige stem die mooi tot zijn recht komt in de geselecteerde nummers. Bovendien doet ze haar best de emoties over te brengen op een manier waarop Piaf trots zou kunnen zijn. Martha is Edith niet, maar dat lijkt ze ook zelf te beseffen. Ze forceert zich dan ook nergens om net als Edith te klinken. Daartegenover staat dan weer dat we nog steeds niet begrijpen waarom dit album er überhaupt is gekomen. Als liveoptreden in een theater was dit misschien wel leuk geweest, maar als album is het wat ons betreft overbodig.