Clooney haalt vossenstreken uit

Er is een handvol regisseurs die wij blindelings en vol vertrouwen volgen van productie naar productie , omdat de heren en dames  in kwestie nu éénmaal niets verkeerd lijken te kunnen doen. David Fincher (Fight Club, Zodiac) is er één van. Wes Anderson (The Royal Tenenbaums, The Darjeeling Limited) ook. De twee heren hebben twee, belangrijke gemeenschappelijke kenmerken: het zijn beide auteurs met een uitgesproken, onmiddellijk herkenbare stijl, maar bovenal zijn het ongelooflijke perfectionisten. Anderson’s laatste worp, Fantastic Mr. Fox, vormt daarop geen uitzondering.

Fantastic Mr. Fox is een stop-motion animatiefilm, gebaseerd op het bekende kinderboek van Roald Dahl (bij ons uitgegeven als De Fantastische Meneer Vos), waarin de titulaire Meneer Vos zijn niet onaardige intellect aanwendt om de voorraden van de drie plaatselijke, gemene landbouwers te plunderen. Dit ondanks een belofte aan zijn vrouw dat hij het criminele leven zou afzweren en een respectabele, veilige job zou zoeken. Het oorspronkelijke verhaal in Dahl’s boek bleek ietwat te kort om een film van volledige lengte uit te puren en dus heeft Anderson het universum van Mr. Fox uitgebreid. Beter gezegd: hij heeft het geramkraakt met een ander universum - dat van Wes Anderson.

Een wereld op zich

Anderson’s films ademen allemaal een vertrouwde atmosfeer uit. Niet erg verwonderlijk, aangezien ze stuk voor stuk kleine gaatjes zijn waardoor wij kunnen binnenkijken in Anderson’s hoofd, als was dat een uit gele tinten en vilt opgetrokken kijkdoos.

In de filmpers is er veel geleuterd over hoe Anderson de film “regisseerde vanop een afstand via e-mail en gsm”, maar het is best als daar niet te veel aandacht aan wordt besteed. Wij kennen verhalen over de nieuwe video-conferencing technologie die speciaal voor dit project is ontwikkeld of de bezoeken die Anderson bracht aan Dahl’s weduwe om op zijn landgoed een afdruk van de bast te halen van de boom die oorspronkelijk model stond voor het huis van Mr. Fox, of kunnen jullie wijzen op allerhande minitieuze details en verwijzingen die onder het neurotische oog van Anderson zijn gefabriceerd. Beter zou het echter zijn als jullie het resultaat van al deze zaken gewoon zelf gaan ontdekken.

Fantastic or not?

Fantastic Mr. Fox vormt namelijk een absolute aanrader. Tegelijk een komedie, een karakterstudie, een schoolvoorbeeld van “hoe een succesvolle literaire adaptatie maken” en een haast spirituele meditatie (die scène met de wolf!), maakt de film één ding duidelijk: een goede verteller kan elke vertelstijl aan. In dit geval heeft Anderson met zijn eerste animatiefilm ooit, zichzelf het medium op hardhandige wijze eigen gemaakt. Op zijn eentje had hij dat echter niet gekund. Het hele productieteam heeft fantastisch (jawel) werk geleverd: de stop-motion ziet er volledig uniek en fris uit, het kleurenpalet swingt als een vintage jazzalbum en ook de voice actors (Clooney! Streep! Murray!) amuseren zich duidelijk te pletter. En zoiets zie je uiteraard aan een film.

Singulier in zijn visie, bruist Fantastic Mr. Fox van enthousiasme en pure liefde voor het bronmateriaal (Anderson was verzot op het boek als kind) en voor de kunst van het filmmaken. Dit blijkt nog eens des te meer uit de expliciete eis van de regisseur dat alle effecten computerloos gerealiseerd zouden worden (In het ruisende effect van de vossenvachten, zien we bijvoorbeeld een liefdesverklaring aan Marcel Delgado’s werk met de oude King Kong uit ‘33). Jawel, het mag gezegd worden- deze Meneer Vos is slinks, charmant, brutaal en bovenal: fantastisch! Reynaert kan tevreden zijn.