Horror voor gevorderden

Deze klassieker draait rond de subtiele dreiging van Nosferatu: een magere zonderling met scherpe nagels, zwarte ogen, borstelige wenkbrauwen en een ongezonde interesse voor bloed.

De film is de vader der vampierenfilms en alle ingrediënten zijn aanwezig: doodskisten, huiveringwekkende schaduwspelen, door de pest besmette ratten en een schattige jongedame met pijpenkrullen en een aantrekkelijke hals.

Dracula

Toen Friedrich Wilhelm Murnau deze film in 1922 regisseerde had hij nog niet zo veel speciale effecten voorhanden. Maar met deze film bewijst hij dat je met simpele trucjes al heel ver komt.

Met vuil geel en blauw worden dag en nacht aangegeven. Muziek vertaalt de gemoedstoestanden van de protagonisten en de beelden zijn in rode verf gedrenkt wanneer er gevaar dreigt. Het geeft een surrealistisch resultaat waar Bram Stoker, de geestelijke vader van Dracula, erg tevreden mee zou zijn geweest.

Lonkende hals

Het Nosferatu-verhaal wordt vaak seksueel gelezen en dat is begrijpelijk. Het vrouwelijke hoofdpersonage in haar maagdelijk witte slaapjapon geeft zich over aan de graaf met scherpe tanden en grijpt bijna passioneel naar zijn borst wanneer de vampier de weg naar haar warme hals heeft gevonden..

Nosferatu is misschien wat traag voor de moderne horrorfans maar de prent bewijst dat je zonder liters bloed en vernuftige hightech een uiterst  griezelige film kan maken.