No one knows about persian cats
Bahman Ghobadi
Geen vervolg op de Disney-klassieker De Aristokatten, wel een verhaal over twee Iraanse muzikanten die naar Londen willen om er met hun muziekgroep op te treden.
Anderhalf uur lang volg je Negar en Ashkan, een muzikaal tweetal dat op zoek is naar muzikanten voor een indierockband met buitenlandse ambities. Ze bezoeken repetitieruimtes in koeienstallen, zweethutjes en andere bizarre locaties. Tijdesn deze zoektocht maak je kennis met de minder bekende kant van Iran, met de underground-scene met hippe jongeren in trendy kledij die verlangen naar vrijheid. Verschillende muziekstijlen komen aan bod, zij het niet altijd even geslaagd.
Experimentele montage
Regisseur Bahman Ghobadi dook na slechts zeventien draaidagen zijn montagecel in om ‘zijn’ Iran in elkaar te puzzelen. Bij de montage experimenteerde hij volop en gebruikte daarbij zowel fictie als documentaire en muziekvideo’s. Het resultaat is niet altijd even spectaculair. Wanneer verschillende videoclips achter elkaar worden gemonteerd, zorgt dit eerder voor irritatie. Op sommige momenten zit er amper een minuut film tussen twee liedjes in, wat de film een erg onregelmatig tempo geeft. De verveling slaat geregeld toe. vooral in het midden van de film.
De personages zijn boeiend , toch heeft de film niet genoeg slagkracht om echt goed te worden genoemd. In Cannes stelden ze de prent wel op prijs. Hij won daar dan ook De Speciale Juryprijs. In Sao Paulo won hij de award voor Beste Buitenlandse film.
No One Knows About Persian Cats heeft zijn goede en minder goede kanten. Toch is hij de moeite waard, al is het maar omdat hij eens een ander licht werpt op Iran. Ook de muzikanten onder ons zullen deze film best kunnen appreciëren.
10 februari 2010
