Weemoed in de winterzon

Voor velen is Laura Veirs een nobele onbekende. Maar misschien slaagt ze er met haar zevende album July Flame wel in om door te breken bij het grote publiek. De Amerikaanse geologe heeft niet echt de allures van een jeugdig popidool, maar timmert al tien jaar aan de weg met albums als Saltbreakers en het stevigere Carbon Glacier. Nu keert ze terug naar de ingetogen stijl uit haar beginperiode. Haar singer-songwritermuziek sluit mooi aan bij de folk-hype van de laatste jaren. Al haar albums worden uitgegeven op haar eigen label. Maar voor Europa rekent ze op Bella Union (waar ook Andrew Bird en Explosions in the Sky bij tekenden). Het lijkt dat de platenmaatschappij haar maar stiefmoederlijk behandelt want het recensie-exemplaar kregen we in de vorm van een internetdownload waarvan de eerste track vol haperingen zat.

Lofzang op een perzik

Dat  kon ons niet echt deren, want July Flame is een erg mooie plaat. De opener is verre van een instant klassieker maar vliegt er stevig in, met een aanstekelijke baslijn waar menig bassist jaloers op zou zijn. De zomerse ode aan een perzik bloeit helemaal open om zelfs met een poppy koortje te eindigen. Veirs' ietwat weemoedige stem leent zich ook uitstekend voor ingetogen en rustige liedjes zoals Little Deschutes en Make Something Good. Heel vaak met prachtige harmoniezang à la Fleet Foxes (Carol Kaye). Gelukkig zakt het tempo van de plaat niet weg dankzij de vrolijke en snellere nummers Life is Good Blues en Summer is the Champion. Veirs maakt gebruik van haar hele akoustisch instrumentarium, maar de viool, banjo of blazers passen steeds perfect in het plaatje. Op die manier maakt ze een coherente plaat waar een warme gloed vanuit gaat. Een zomerplaat midden in de winter. Een warme ontdekking om te koesteren.