Gele lijn als rode draad

Lijnen lopen letterlijk als een rode draad door het werk van Koen Van Den Broek. En als een gele en een blauwe draad. Dat wordt al onmiddellijk duidelijk wanneer we het S.M.A.K binnenstappen. Een muurschildering van zijn hand siert de wand achter de balie en kan gerust voor licht monumentaal doorgaan, ook al bestaat ze uit louter twee gigantische balken die de hemel penetreren. We hebben er het raden naar wat het is, maar het lijkt wel herkenbaar. En daarmee hebben we de tweede rode, gele of blauwe draad door zijn werk gevonden.

Weg met de Werkelijkheid

 Koen Van Den Broek lijkt de werkelijkheid te vervormen zonder deze te abstraheren. Dit doet hij door te fragmenteren. Hij vertrekt vanuit fotografisch materiaal dat hij van roadtrips door onder andere de VS heeft overgehouden en selecteert hieruit het onooglijke, hetgeen we zien maar niet opmerken. Een simpel object zoals een wegberm krijgt bijzonder veel aandacht in zijn schilderijen net zoals barsten in de weg een steeds terugkerend gegeven zijn. Om het allemaal wat wezenlijker te maken, liggen er twee stukken wegberm in de centrale hal van de tentoonstelling, als een referentiepunt naar de realiteit die wij elke dag ontzien.

Net wanneer je de indruk begint te krijgen dat het allemaal té banaal zou kunnen worden, slaat hij een compleet ander weg in en staat enkel nog de lijn centraal, met schaamteloze titels als Just Stripes. Nu krijgen we wel louter abstract werk te zien maar het blijft interessant aangezien hij het combineert met sterk uitvergrote oude foto's van huiselijke taferelen die het geheel een pop-art sfeertje geven.

Belgische Hopper

Wat opvallend is, zijn de gelijkenissen met Edward Hopper's werk. Niet alleen zijn er overeenkomsten in stijl die bij beiden zeer picturaal is, maar ook de inhoudelijke onbeduidendheid is iets wat Koen Van Den Broek van Hopper lijkt overgenomen te hebben. Bij Nighthawks gebeurt er niets en weet je dat er ook niets zal gebeuren eens de personages het tafereel verlaten. De rode truck in een desolaat landschap die Koen Van Den Broek vereeuwigd heeft op doek zal daar ook altijd blijven staan. Een portret van berusting zou men kunnen stellen.

De schilderijen van Van Den Broek vertonen al een sterke cohesie, maar vooral de opstelling van de tentoonstelling heeft deze ten volle tot zijn recht laten komen. Als toeschouwer wordt je nooit onaangenaam verrast, het is alsof je telkens instinctief verwacht had dat het ene schilderij dat andere zou opvolgen. Door echter voldoende afstand tussen het abstract en het fragmentair werk te laten, krijg je voldoende impulsen om gefascineerd te blijven. Een aanwinst voor je visueel geheugen.