De Sprekende Ezels
De Sprekende Ezels
Café Metafoor geeft het woord aan De Sprekende Ezels, een lustige bende cafédichters die niet op hun mond zijn gevallen. Hou je vast voor een gedurfde mix van poëzie, muziek en stand-upcomedy!
Een vrij podium waar elke maagdelijke ziel zich als kunstenaar kan outen, is niet alleen een mooi initiatief, het roept ook veel bewondering op. Ze zijn niet allemaal even zelfzeker, maar lef hebben de Ezels in overvloed.
Breezersletjes
Oprichter en leider van de kudde, Stijn Vranken, zet meteen de toon met een eerlijk stuk proza gewijd aan de vrouw en de liefde. "Afwezigheid staat je zonder twijfel als gegoten", leest hij voor uit het gedicht Wees gerust, maar niet hier. Als kers op de taart brengt hij een ode aan Breezersletjes, hij vindt het merendeel van het vrouwelijke geslacht maar kutwijven. Hoewel hij ordinaire onderwerpen aanhaalt, komt Vranken zeer scherpzinnig en charmant uit de hoek. Met een zekere je ne sais quoi geeft hij zich over aan de tederheid van poëzie, wat hij meteen daarna doorbreekt met een portie groffe stand-upcomedy.
Jammer genoeg kunnen de volgende performers dat hoge niveau niet altijd aanhouden. Hoewel poëet-musicus Vincent Daelemans in het begin nogal moeite heeft met het geroezemoes te drukken, krijgt hij het publiek toch mee door zijn sprekende rijmgedichten, af en toe gegoten in een liedje op gitaar. Hij rijmt simpel, maar raak: "Ik woon in een bocht, van een grijze chaussée, dat niemand interesseert." Zijn overtuigingskracht haalt hij uit zijn nonchalante houding en het je-m'en-foutisme dat hem typeert.
Hyperactiviteit
Maar wat een springlevende Ezel die hem opvolgt: Didi de Paris brult, balkt en schreeuwt z'n ziel uit met een Duvel in de hand. Terwijl hij het podium bijna afbreekt, begrijpt het publiek nauwelijks iets van wat hij zegt. Zelf windt hij er geen doekjes om: "Mesdames, Messieurs, ik hunker naar vuur!"
Jan Neyens komt als een geschenk uit de hemel om de interactie met het publiek grondig te herstellen. Handjes in de lucht voor de afvalkwis! Want wie de foute hand opsteekt ligt eruit. De winnaar mag naar huis met een klein bedrag Hongaars geld. Neyens werkt met een tof concept en speelt in op de meest veilige vorm van interactie, nl. een quiz. Het gevaar hierin schuilt dan weer dat een deel van het publiek dichtklapt. Maar daar geven wij niet om. Wie de performance niet goed vindt, heeft nog altijd iets om naar te kijken, namelijk het foute hemd van Neyens.
Ondanks dat enkele performers hier en daar een steek laten vallen, verveelt de show geen moment. De eenvoud en charme van een sfeervolle caféperformance versterkt dat gevoel alleen maar meer.
Wie het vanbinnen ook al voelt borrelen kan Vranken contacteren op stijnvranken.wordpress.com/about/
> Interview Stijn Vranken
12 februari 2010
