Pro/Contra: muziektheater Ruhe

Pro

“Hoe meer er fout gaat, hoe beter”                   

Het theaterstuk Ruhe begint op een verassende wijze. Het publiek wordt langs de achterdeur op het podium geleid en neemt onbewust plaats tussen de acteurs. De gedimde lichten creëren een intieme sfeer.

Interactie

Twaalf mannen staan recht op hun stoel en zetten het stuk in met Duitse operagezangen. Plots staat een vrouw middenin de cirkel op en start een monoloog over haar ervaringen in de tweede wereldoorlog aan de zijde van de Duitsers. Ze geeft met haar levensverhaal een menselijke kant aan de oorlogsmisdadigers, dit zorgt voor een onbehaaglijk gevoel. "Ik heb nooit iets ongewoons gemerkt aan Heinrich Himmler." Haar interactie met het publiek is opmerkelijk, door lichte aanrakingen en een lang oogcontact brengt ze de rust en harmonie terug. De alleenspraak wordt onderbroken door de zangers van het Collegium Vocale van Gent die in hun liedrecital eveneens opzoek zijn naar eenheid.

Vervolgens brengt Dirk Roofthooft op zijn beurt het verhaal van zijn dienst bij de SS. Zijn toon is veel harder, waarmee hij enkele taboes raakt. In deze voorstelling blijven de emoties neutraal, maar achteraf vertelt Dirk ons dat hij tijdens een opvoering in Frankrijk al zeer hevige reacties heeft gekregen. "Hoe meer er fout gaat, hoe beter want de interactie met het publiek maakt elke voorstelling uniek." Na deze sterke prestatie werd het stuk afgesloten met een beeld van een boerentafereel dat de rust lijkt terug te brengen. Maar na een tijd merk je dat de boom op de foto beweegt door de woelende wind, zodat de onrust toch blijft sluimeren.

Reporters: Bram Van Hove en Freya Goossens

Contra

Vrijwillig bij de SS dienst nemen? Onvoorstelbaar lijkt het wel! Maar niet voor deze acteurs. Theatraal proberen ze je mee te sleuren in wat voor de SS als ‘ideaal’ zou moeten doorgaan. Allesbehalve overtuigend!

Een oude vrouw vertelt vol melancholie over haar leven als SS-verpleegster. Met haar stopwoord "ja" weet ze de luisteraars al vanaf het begin te enerveren. Van begin tot einde stel je je vragen bij haar levensopvattingen, want, zeg nou zelf, zou jij een kar van anderen stelen, gewoon omdat je te lui bent je bagage te dragen? Als klap op de vuurpijl huilt ze als een verliefde puber om de dood van Hitler en Himmler. Wanneer ze vertelt hoe ze toen hoopte op een hartstilstand, denk je: “Ja, was dat maar zo. Dan waren we nu een slecht verhaal armer!”

Lachen uit beleefdheid

Kruipen over lijken, in de vrieskou een rivier doorkruisen, rennen door het bos met het geweer in de aanslag. Door de ogen van de tweede SS-verteller lijkt dit helse leven van dril en discipline wel het paradijs. Geen enkele vorm van ontspanning kan hij nog aan. Zelfs een week ‘Verwundungsurlaub’ is voor hem al te veel van het goede! Vertelt hij doodserieus hoe hij vijf minuten na het moorden al gezellig stond aan te schuiven voor een heerlijk maal, lach je uit beleefdheid om zijn grotesk gedrag. Gewoon te gek voor woorden!

Met Duitse liederen brengt Collegium Vocale een rustgevend en harmonieus intermezzo. Maar wie een zuiver staaltje zangtechniek verwacht, blijft op je honger zitten, want bij de allerlangste noten zit hier en daar een artiest in ademnoot, wat afbreuk doet aan het geheel. Rust brengt dit repertoire in elk geval wel; want de liederen klinken zo monotoon, dat je je slaap nauwelijks kan bedwingen.

Reporter: Ellen Kil