Het nieuwste paradepaardje van EA Games is ongetwijfeld The Saboteur geworden. De game speelt als het liefdeskindje van Assassins Creed en GTA, knusjes weggestoken in een Wereldoorlog II-jasje. Je kruipt in het spel in de huid van Sean, een misnoegde Ier die zich maar al te graag aansluit bij het Franse verzet. In de straten van onder andere Le Havre en Parijs moet je er onderduiken, nazi-installaties opblazen en vooral veel zuurkoolsmoelen mollen.

Het wordt al snel duidelijk dat Sean de aangewezen man is om de vuile en gevaarlijke klusjes van het verzet op te knappen. Dat maakt hem dan ook de meest gevreesde saboteur voor de nazi’s. Maar zomaar door de straten van Parijs lopen is geen sinecure, je hebt er immers alle baat bij jezelf kalm en gedeisd te houden, om vervolgens op de tippen van je tenen achter een nazi op te duiken en hem stilletjes naar de eeuwige jachtvelden stuurt. Daardoor kan ook Sean eens het bevallige pak van een SS’er aantrekken, niet louter om esthethische redenen, maar eerder om je buskruit met meer gemak het hartje van die moffenbasis in te krijgen.

Naar believen door het landschap snorren

The Saboteur lijkt op het eerste zicht weer een oorlogsspelletje van dertien in een dozijn, maar niets is minder waar. De graphics van het spel zijn netjes, en ook het landschap oogt zeer mooi. Zo kan je naar believen rustig rondrijden doorheen het platteland in één van de vele oldtimers die door de straten snorren. Iets minder realistisch is echter de manier waarop Sean zelfs het hoogste gebouw kan beklimmen en van daaruit iedereen lustig kan afknallen, doch voor ons hoeft dit niet zo nodig een minpunt te zijn. De wijze waarop Sean dit voor elkaar speelt doet bovendien sterk denken aan die andere Sandbox-game: Assassins Creed. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Pandemic voor eens grondig leentjebuur ging spelen bij andere kaskrakers, voor het maken van The Saboteur. Het zicht dat je echter krijgt voorgeschoteld eens je de zwaartekracht overwonnen hebt is bovendien nog eens om het water van in de mond te krijgen. Ook de muziek in The Saboteur is voor ons een groot pluspunt. Muziek van Nina Simone en andere klassiekers galmen door de luidsprekers van je wagen.

The Saboteur is één van die games die je vast en zeker moet gespeeld hebben. Alvast een zeer leuke gameplay en een onderhoudende verhaallijn, hoewel vrij kort van stof. Maar geen paniek. Na de missies kan je nog steeds de vrije doelwitten op het straat viseren om het spel honderd procent uit te krijgen. Het is aan jou om de donkere zones in de stad terug wat kleur te geven. Een lekker staaltje gameplezier!