Chagrijnige liefde

In 2010 maken Chagrin d’Amour en Dure woorden deel uit van Helse Tijden, de nieuwe programmareeks van Behoud de Begeerte. Centraal staat Gerard Walschap met zijn uitspraak “De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.” Of hoe we moeten proberen alles optimistisch te bekijken.

Van man-in-de-straat tot Ludwig Von Beethoven

Ook in deze editie van Chagrin d’Amour lezen naar goede gewoonte in Vlaanderen en Nederland bekende auteurs voor uit hun meest recente werk en slaan ze het publiek om de oren met geladen verhalen. Dit jaar bevolken Dimitri Verhulst, Annelies Verbeke, Jeroen Olyslaegers, Jan Mulder, Jan Caeyers, Tommy Wieringa en next best thing Riikka Pulkkinen het podium. Van de man-met-een-drankprobleem in de straat tot Ludwig von Beethoven, allen passeren ze de revue met hun eigen (oh zo herkenbare) liefdesproblemen.

Een avond vol zielenleed

De voorleesmomenten worden afgewisseld met muziek van Bl!ndman, de in Vlaanderen nog onbekende maar daarom niet minder getalenteerde Ellen Ten Damme en het Ensor Strijkkwartet. Deze laatsten brengen eveneens een opmerkelijke samenwerking met Dimitri Verhulst, die tekst schreef bij muziek van Haydn. Met De zeven laatste woorden laat hij het publiek met open mond achter en sluit hij een avond vol zielenleed op een hoopgevende manier af. Niet meteen wat je van hem zou verwachten, maar desalniettemin een zeer aangename verrassing. En zoals hij het zelf verwoordt: “Als ik telkens maar mijn helaasheid der dingen-kunstje opnieuw zou moeten doen, kan ik beter als pony bij het circus gaan.”

Daarnaast doen ook Lucas Van den Eynde en Tine Embrechts hun duit in het zakje. Ze zetten de luchtige dialogen van Hugo Matthysen op een zeer geloofwaardige manier neer en geven zo een gezicht aan het beestje dat overspel heet. Het resultaat is een leuk intermezzo dat een lach op ieders gezicht tovert.

Een verfrissende kijk

En dan zijn er nog de goedgekozen filmfragmenten en het decor, dat bestaat uit een nogal ongelukkige verzameling van hekken en betonblokken. Deze zijn weliswaar sober en neutraal (hoewel ze bij ondergetekende meteen het beeld van ruwe bouwvakkerspraktijken en scheldpartijen oproepen), maar passen niet bij het thema. Ook tegen het eind van de meer dan twee uur durende voorstelling waren we er nog niet aan gewend. Maar als het decor het enige punt van kritiek is, dan zegt dat veel over de algemene appreciatie van de voorstelling zelf. 

Opnieuw is het Sven Speybrouck die alles aan mekaar praat. Naast een verschrikkelijke garderobe voor iemand van 41 beschikt deze man over het talent serieuze onderwerpen als de liefde met een kwinkslag te brengen. Zo zijn daar “We zijn allen gelukkig en getrouwd, maar niet gelukkig getrouwd”, “Mensen zijn een seksueel overdraagbare aandoening waarbij het in 100 procent van de gevallen verkeerd afloopt” en “Eens benieuwd wie er vanavond nog samen naar huis gaat”. Kortom: een verfrissende kijk op de zaken die voorkomt dat de emotioneel beladen avond in een afgrijselijk melodrama ontaardt.