The Horsemen
Jonas Åkerlund
De serial killerfilm blijft een populair genre. De echte klassiekers, The Silence of the Lambs en Se7en, liggen al een tijdje achter ons. Toch komt er zo nu en dan een dappere poging om deze klassiekers naar de kroon te steken. The Horsemen is er zo eentje, maar is dapperheid wel voldoende om een geslaagde film op te leveren?
Aidan Breslin (Dennis Quaid), een uitgebluste flik, rouwt nog steeds om de dood van zijn vrouw. Ook het opvoeden van zijn zonen gaat niet van een leien dakje. Tijdens een moordonderzoek stuit hij op een schokkende link tussen zichzelf en de moordenaars. Deze moordenaars volgen de wijze van de vier ruiters van de Apocalyps, die het einde der tijden inluiden.
Klinkt bekend
Als deze premisse bij jou geen belletjes doen rinkelen, dan zou je zo snel mogelijk naar de videotheek moeten hollen. De ultieme serial killerfilm met religieuze ondertoon is natuurlijk het onovertroffen Se7en. En net zoals Se7en-regisseur David Fincher heeft de Zweed Jonas Åkerlund een achtergrond als videoclipregisseur, hij maakte clips voor ondermeer Madonna en Rammstein. Dit merk je ook aan zijn films. Zijn laatste, het hysterische drugsdrama Spun, haalde het Guinness Book of Records voor de meeste montagecuts in een film ooit. Een dubieus record, als je het ons vraagt. Met die informatie in het achterhoofd, valt het op hoe beheerst en ingetogen The Horsemen is. Het is zelfs ronduit teleurstellend hoe weinig eigen persoonlijkheid Åkerlund in zijn shots steekt. Het geeft de indruk dat hij deze film puur als routineklus heeft aanvaard. Hoe gaat het spreekwoord van dat gegeven paard ook alweer? Juist, ja.
De acteerprestaties zijn dan weer wel overtuigend. Dennis Quaid's beste rollen liggen al een tijdje achter zich, maar hij is en blijft een klasbak die zelfs op automatische piloot onze interesse kan vasthouden. De Chinese arthouselieveling Zhang Ziyi (Crouching Tiger, Hidden Dragon) bewijst daarentegen dat ze zich beter aan rollen in haar eigen moedertaal kan houden, maar weet haar bizarre rol wel met de juiste dosis onaardsheid te injecteren.
Been there, done that
Ons cliché-alarm draaide spijtiggenoeg overuren bij het kijken van The Horsemen. De uitgebluste flik met een groot trauma, de gruwelijke moordpartijen, de obligate autopsiescène… We hebben het allemaal al vaker en beter gezien. De occasionele sterke momenten zijn niet genoeg om het déja vu-gevoel te overstijgen. Het lijkt wel of The Horsemen tevreden is met haar eigen middelmatigheid. In een platgefilmd genre als de seriemoordenaar is dat wel het laatste waar we op zitten te wachten.
14 februari 2010
