Tinariwen en Merdan Taplak
Tinariwen, een Afrikaanse nomadengroep en Merdan Taplak, DJ spelen allebei muziek waar je lichaam vanzelf van begint te bewegen. Op Kulturama, in de stadschouwburg was het de avond voor Valentijn een groot feest.
Het neemt je mee op reis, langs kamelen, uitgestrekte zandvlakten, de zon op je hoofd, met als enige doel: genieten. Tinariwen (betekenis: lege plekken) is een groep Toearegmuzikanten (een nomadenvolk uit Afrika). Jarenlang speelden ze alleen in Afrika, maar met hun album Aman Iman braken ze door tot de rest van de wereld.
Ze stonden er op Kulturama, niet in hun natuurlijke omgeving maar in de Stadschouwburg van Leuven. De warmte is er wel en de klederdracht ook. Op sleffers en met een gandoera (wijde losse broek en bovenstuk) komen de mannen op. Ze worden vergezeld door één vrouw met hoofddoek en kleed.
Een akoestische, een elektrische en een basgitaar, een djembé en het geklap van de vrouw vormden de woestijnrock. Ze zingen over politieke bewustwording, onderdrukking en vrijheid. Niet dat wij dat verstaan, maar het is toch mooi.
Zon en vrijheid
Belgen worden gereserveerd genoemd, en dat blijkt aan het begin van de avond waar te zijn. Slechts enkele mensen proberen het geklap van de vrouw na te doen. Niet dat het zo moeilijk is, maar toch. Later gaat het beter en klapte de helft van de zaal mee. Ook beginnen enkele lichamen te bewegen op de stoelen. Onze eigen heupen hebben het ook moeilijk om stil te blijven. Dat is de muziek, je hebt je lichaam dan niet meer onder controle.
De muzikanten zelf kunnen wel bewegen. Enkele keren komen ze van hun vaste plekje af om op het voorpodium te komen dansen. We dromen van een festivalweide, met een bekertje bier in de hand, de zon op ons hoofd en ons lichaam dat meebeweegt op de muziek. Doe je ogen dicht en je bent op reis. Natuur, mensen, zand, zon, vrijheid. Zien met je oren.
Na anderhalf uur houden ze plots op, maken een buiging en gaan weg. Het publiek barst los. We voelen ons niet meer volledig, uit onze droom gerukt. Mensen gaan roepen en kloppen op de zetels. We voelen de vloer onder en boven ons trillen. Het is nog niet gedaan, gelukkig niet. Ze komen terug en spelen de avond uit. Rust en actie wisselen elkaar af. Melodietjes komen terug in telkens een andere vorm. Mensen staan nu recht en dansen mee. De muziek heeft ons losgemaakt, we zijn klaar voor de afterparty in de foyer.
Een combinatie van hippiemuziek en elektronica
Merdan Taplak geeft overdag les op een Antwerpse school. ’s Nachts draait hij de heerlijkste klankcombinaties uit zijn platen. Door zijn Turkse en Oosterse roots, werd hij opgevoed met Turkse en Anatolische muziek. Vandaar zijn mix van moderne elektronica en Ottomaanse ritmes waar je niet kan bij stil blijven staan.
De gereserveerdheid van de Belgen is nu helemaal aan het verdwijnen. Een vrouw danst de longen uit haar lijf voor het podium. Steeds meer mensen doen mee. De muziek maakt je high, doet je lachen, sluit perfect aan bij de Sahararock. Alle ingehouden bewegingen komen nu los. Ogen toe, oren open en laat je gaan.
Er is een mix van allerlei mensen. Een kind, enkele hippiemeisjes, vrouwen en mannen van alle leeftijden. Bij deze muziek maakt het niet uit wie je bent. We zijn allemaal dezelfde.
14 februari 2010
