Drum-'n-bass-geweld overspoelt Leuven

Toch even schrikken, wanneer we de ellenlange rij wachtenden zien bij de inkom van Silo. Het optreden was op voorhand uitverkocht en dat is er aan te merken. Een uur wachten in de koude om je helden aan het werk te zien, klinkt nobel, maar is zeer bedenkelijk qua organisatie. Als blijkt dat de opstopping te wijten is aan de lange rij wachtenden voor de vestiaire die vervolgens de inkomhal doet vollopen, moet er toch even een bedenkelijke zucht uit bij ondergetekende.

Eens binnen is de muziek die Murdock (*****) uit zijn Pioneer tovert van erg hoge kwaliteit.  De man is dan natuurlijk ook geen beginner: hij is al ruim tien jaar de te kloppen naam in de Belgische drum-’n-bass-scène en er is haast geen plek in dit land waar hij nog niet heeft gespeeld. Ervaring met hopen dus en dat resulteert in een set die netjes alles doet waar je op hoopt: je in de juiste sfeer brengen en je volledig meevoeren. Een topper die met veel variatie en gevoel voor het publiek alles aaneendraaide.

Beats en samples

Noisia (***) kan dat niveau niet evenaren: de beats worden eentoniger en chaos haalt meer dan eens de bovenhand, maar de kwaliteit blijft desondanks nog acceptabel hoog. Toch wordt ook hun remix van The Prodigy’s Omen niet voldoende benut. Naarmate de set vordert, draait het Nederlandse trio steeds beter en kunnen ze de verwachtingen rond hun naam alsnog gedeeltelijk inlossen. De ideale graadmeter hiervoor is het publiek, dat meer en meer begint te dansen en enthousiaster wordt met de minuut.

Dat heeft wellicht ook wat te maken met de naderende aankomst van de hoofdact, zijnde de Australische jongens van Pendulum (**1/2). De zaal is intussen meer dan volgelopen, normaal bewegen wordt quasi onmogelijk en voor drum-’n-bass, toch een dansgenre bij uitstek, is dat jammer. Pendulum neemt een trage start, maar scoort toch met af en toe een hit van ofwel zichzelf, ofwel andere artiesten ertussen te gooien. Zo horen we samples van onder meer Daft Punk (Aerodynamic), The Bloody Beetroots (Warp 1.9), Dizzee Rascal (Bonkers), The Prodigy (Invaders Must Die), Pitbull (Hotel Room Service) en Metallica (Master of Puppets).

Zolen weggedanst

Ook de eigen hits maken indruk, maar net wanneer de echte party op het punt staat los te barsten, breekt de groep om een onbekende reden haar eigen nummer af, keer op keer. Behoorlijk jammer natuurlijk, want zo blijf je telkens achter met het gevoel dat er veel meer in had gezeten. De nummers zijn immers onvervalste toppers: Propane Nightmares, Voodoo People, Tarantula, Blood Sugar, en het overweldigende Granite. En zo krijgen we een concert dat weliswaar degelijk was, maar het vooral moest hebben van andermans samples, gecombineerd met stukjes eigen werk.

Al bij al was het avond met hoogtes zoals de set van Murdock en laagtes, zoals het uitvallen van de technische installatie in het midden van Pendulum’s Granite. Het publiek heeft er desalniettemin een avond op zitten waarin het de zolen van de schoenen heeft gedanst en zich dus ook heeft geamuseerd. Dat is in the end al wat telt, niet?