Kunst, liefde en verraad

Adrian Weynfeldt is een rijke vijftiger die de liefde al een hele tijd uit zijn leven gebannen heeft. Hij kan omschreven worden als 'overdreven fatsoenlijk', but then again wie zou dat niet zijn als je bij je moeder woont tot aan haar dood? Hoewel zijn rijkdom hem toestaat werkloos te zijn, fungeert hij als kunstexpert voor het bekende veilingshuis Murphy’s. Kunst is namelijk zijn passie en zijn leven. Verder heeft hij twee verschillende vriendenkringen, maar hij lijkt in geen van beide echt thuis te horen. De ene heeft hij zowat geërfd van zijn ouders en bestaat uit mensen van een oudere generatie, de andere heeft hij persoonlijk samengesteld uit creatieve personen die tot een jongere generatie behoren. Wanneer twee mensen uit de verschillende vriendenkringen met elkaar in contact komen, zou dit wel eens Adrians ondergang kunnen betekenen.

Voorspelbaar einde

In de bar La Rivière ontmoet Adrian op een avond de zeer spontane en wulpse Lorena. Diezelfde avond nog belandt Lorena in zijn bed, maar aangezien ze helemaal dronken is, gebeurt er niets tussen hen. De volgende ochtend ontdekt Weynfeldt haar op het balkon, aan de andere kant van de balustrade en klaar om te springen. Hij slaagt erin Lorena te doen afzien van haar suicidale plannen en vanaf dat moment wordt hij haar vaste redder in nood. Lorena is er echter al snel op uit Adrian grote bedragen geld afhandig te maken. Door haar geldlust raakt ze al snel betrokken in de affaire van een belangrijke schilderijvervalsing waarvan Adrian wel eens de dupe zou kunnen worden.

Als lezer kan je makkelijk vermoeden hoe het verhaal zal aflopen. Het hoofdpersonage is een echte antiheld. Het ontbreekt hem aan lef, hij laat zich gewillig gebruiken door zijn 'vrienden' en is bijgevolg het ideale slachtoffer. Hij ontsnapt echter aan al het gevaar, weet de femme fatale voor zich te winnen en blijkt op de koop toe nog eens een sluwe vos te zijn die zijn verraders om de tuin kan leiden. Een typisch hollywoodfilmverhaal! Bovendien lijkt de roman wel een halve kunstcatalogus opgeslorpt te hebben door de talloze beschrijvingen die het bevat over kunstwerken en meubels. Hierdoor wordt de plot behoorlijk vertraagd en verliest het verhaal veel van zijn thrillergehalte, voor zover we kunnen spreken van een thriller. Een kunstvervalsing doet ons nu niet meteen naar adem snakken. Een pittige romance en af en toe een grappige noot zorgen echter voor een goed tegengewicht, waardoor het verhaal toch vlot en aangenaam leest.