Gruwel in een klein kamertje onder de trap

Bronny heeft op haar 18de nog maar weinig van de wereld gezien. Wanneer ze haar moeder verliest aan Huntington, is ze doodsbang dat ze de ziekte erft. In plaats van het resultaat van de test af te wachten die haar uitsluitsel moet geven, slaat ze op de vlucht naar Londen om er een nieuw leven op te bouwen.

Drank, drugs en vreemde geluiden

In Londen komt Bronny al snel in contact met een internationaal groepje trekkers. Via haar nieuwe vrienden maakt ze kennis met drank en verschillende soorten drugs. Ze vindt een job als schoonmaakster van stoombaden en sauna's in een nabijgelegen hotel en geniet met volle teurgen van haar nieuwe zorgeloze leven.

Wanneer de groep zijn intrek neemt in een kraakpand, hoort Bronny regelmatig onverklaarbare geluiden. Ze wijt de geluiden eerst aan de drugs, maar achteraf blijkt dat het huis niet helemaal leeg was toen ze er gingen wonen. In de kelder houdt een psychopaat al gedurende een aantal weken een vrouw vast, die hij regelmatig misbruikt en op gruwelijke wijze foltert.

Twee verhalen worden één

In De Duivelskamer krijg je als het ware 2 verhalen te lezen, die zich ergens halverwege het boek naadloos met elkaar versmelten. In het begin focust het verhaal op Bronny, haar ziekte en de manier waarop ze vlucht voor haar eigen realiteit. Ze is zo met zichzelf bezig dat ze de hulpkreten van de vrouw in de kelder niet hoort.

Als lezer krijg je vervolgens ook de andere kant te zien, die van de vrouw in de kelder die wanhopig de aandacht probeert te trekken van de druggebruikende en feestende jongeren. Zo lijkt het alsof je middenin het boek plots een ander boek begint te lezen, waarin je af en toe gebeurtenissen herkent uit Bronny's verhaal. Helen Fitzgerald verbindt beide verhalen op geniale wijze tot een sterk geheel, eigenlijk zonder dat je er als lezer erg in hebt.

Gruwelijk vlot geschreven

De spanning is in het begin misschien ver te zoeken, maar bouwt trapsgewijs op naarmate het verhaal vordert. De Duivelskamer is bovendien ook gruwelijk vlot geschreven en makkelijk in één ruk uit te lezen. Bronny is een aardig, ietwat naïef hoofdpersonage waar je als lezer wel de nodige sympathie voor kan opbrengen.

De Duivelskamer is geen verhaal voor de zachtaardigen onder ons. Fitzgerald schuwt in haar thriller geen bloederige details en beschrijft de gebeurtenissen op zo'n manier dat je de urine en uitwerpselen van de vrouw in de kelder bijna ruikt. Ook met de hoeveelheid seks en drugs moet je om kunnen, een al te conservatieve geest zou hier wel eens zijn haar van kunnen verliezen.

Ons eindoordeel

De Duivelskamer is een fijne thriller, een goede mix van spanning en emotie met af en toe een iets te gruwelijk kantje. Bij voorkeur niet te lezen wanneer je 's avonds alleen thuis bent of een kelder hebt in het gebouw waar je op kot zit.