Anima 2010
Een opleiding als schilderes, een carrière in animatie. Florence Miailhe geeft via animatiefilm beweging aan haar schilderijen, die ze rechtstreeks onder de camera creëert. Anima toonde een retrospectieve van zes kortfilms uit Miailhe’s zeventienjarige carrière.
“De geschilderde film”, zo noemt Florence Miailhe haar werk zelf. De artieste was op Anima zelf aanwezig om de selectie uit haar oeuvre in te wijden. Zes films van 1992 tot 2009, een verzameling werk dat barst van sensualiteit, levendige kleuren en exotisme.
Duizend-en-één-nacht
De retrospectieve trapte af met Shéhérazade, een prachtige uitwerking van de Perzische koningin die de vertelster is van de legendarische verhalen uit duizend-en-één-nacht. Door haar vertelsels genas ze de Perzische koning van zijn achterdochtige waanzin, die al veel vrouwen voor Shéhérazade het leven had gekost.
Het is een perfecte start om ons te laten kennismaken met het werk van Miailhe. Al haar handelsmerken zijn in deze film verwerkt. Het rijke kleurengebruik, het overvloeien van de penseelstroken, de erotische connotaties en de exotische setting. Door haar eenvoudig mooie vormgeving en de rechtstreeks-onder-de-camera techniek levert ze ware kunstwerken af.
Vrije schilderstijl
Zo ook bij Hammam, haar allereerste film uit 1992, over de sociale gebruiken in de Turkse baden. Met op de achtergrond een gezellig geroezemoes en Arabische muziek is dit een zeer levendige animatie. Het is duidelijk dat Miailhe gefascineerd is door de vrouwelijke vormen, die ze continu op een sensuele manier accentueert. Miailhe streeft niet naar de absolute perfectie bij het schilderen en komt zo tot een vrije en spontane stijl: een waar genot om naar te kijken.
Niets dan lof ook voor het dartele en fleurige Au Premier Dimanche d’Août. Zelfs met de beperkingen qua gelaatsuitdrukkingen zijn de emoties van de personages in deze film overduidelijk. Miailhe schildert een frivool beginnende avond in een dansclub, waar de jongens klassiek hun kans wagen bij de meisjes, die doorgaans hun neus ophalen. Het is een gezellig druk en familiaal tafereel dat focust op sociale omgang en codes. Veel geflirt en gelonk mondt uiteindelijk uit in jaloezie en een gevecht, dat op een komische manier vergezeld wordt van volkse muziek.
Erotiek
In Matières à rêver gaat Miailhe een stapje verder en verandert de alomtegenwoordige sensualiteit van haar films in eerder expliciete erotiek. Naakte lichamen in de natuur en uitvergrote seksuele handelingen die niets meer aan de verbeelding overlaten: in een niet-animatiefilm zou dit tegen porno aanleunen, maar Miailhe pakt het delicaat en gracieus aan en levert zo een film af die bruist van schoonheid.
Verder krijgen we ook nog het korte Les Oiseaux Blancs Les Oiseaux Noirs, waarin figuren van vogels en mensen continu in elkaar overgaan en er gespeeld wordt met de zwart-wit/goed-fout tegenstellingen, en Contes de Quartier te zien, een zwaarmoedigere film over een rondreizend circus, met een ietwat onduidelijke plot.
Miailhe gaf bij de start van de vertoning blijk van haar plannen over een langspeelfilm, volledig in de techniek van het geanimeerde schilderij. Het wordt een uitdaging om de kijker zo lang vast te houden met deze stijl, maar door deze retrospectieve hebben we alvast gezien dat deze dame heel wat in haar mars heeft. De hoge verwachtingen zijn dus al gecreëerd.
19 februari 2010
