Magic Chairs
Efterklang
We stelden het al vast bij Sigur Ros en nu lijkt ook Efterklang op de boot gesprongen te zijn: de alternatieve noisy bandjes die ons enkele jaren geleden konden verblijden en verrassen met melodieuze gekheid worden alsmaar commerciëler.
Efterklang heeft een lange weg afgelegd sinds Tripper en Springer. Waar ze in het begin nog enig doorzettingsvermogen eisten van hun fans om de hele cd zonder trommelscheuren door te komen, kunnen ze nu gecategoriseerd worden onder soft pop. Wie tactvol wil blijven, deelt dat dan in onder indie. Geen instrumentale verrassingen meer waarbij je het raden hebt naar de oorsprong ervan, vooral zang primeert deze keer. Niet noodzakelijk een probleem, want de stem van Casper Clausen nestelt zich best gezellig in de oren.
Geen pottenbreker
De plaat zet zich in gang met Modern Drift, een nummer dat klinkt als Vampire Weekend afgespeeld op 33 toeren. Daarna volgen wel bijzonder veel trompetten en violen waardoor de vergelijking met Beirut dan ook snel gemaakt is. Bij Full Moon en Mirror Mirror moest er toch even gedubbelcheckt worden of deze toch niet van de man in kwestie waren en afsluiter Natural Tune kon dan weer perfect van de hand van Devotchka geweest zijn. The Soft Beating en I was Playing Drums moeten duidelijk dienen als gatenvullers en met Raincoats dachten ze waarschijnlijk de instrumentale gekheid af te leveren waarop we zaten te wachten, maar die verwachtingen zijn helaas niet ingelost.
Met deze cd gaan de mannen van Efterklang geen potten breken, maar ze zullen er zeker ook niemand mee lastig vallen. Fijne achtergrondmuziek die zich ongemerkt aan de muren kleeft en daar drie kwartier lang als sfeervol behangpapier vegeteert.
19 februari 2010
