Een thuis volgens Hugo Claus

Een gefrustreerde man, een gefrustreerde vrouw, het komt wel vaker voor. Aan de basis van de frustratie van de vrouw ligt in dit geval geen jong meisje, maar een oud vrouwtje. Ze moeten haar verzorgen zolang ze nog leeft. Die afspraak hoort bij het kopen van haar gigantische huis op lijfrente.

Seks als oplossing

Het stuk Thuis speelt zich af in de grote inkomhal met een gigantisch eikhouten trap in het bewuste huis. Een donkere trap en dezelfde vloer geven van in het begin weer hoe er een kilte in het huis hangt. De zoon van het echtpaar, Rik (Thomas Bellinck), komt na meer dan twee jaar terug naar huis en heeft een vriendinnetje, Sonja (Evelien Van Hamme), meegebracht.

Bij zowel moeder Monique (Hilde Van Haesendonck) als vader Theo (Greg Timmermans) maakt dit veel emoties los. Beiden zien hun zoon als een kans om eindelijk eens hun hart te luchten. Monique vertelt hoe erg het is om voor het oud vrouwtje te zorgen dagelijks en hoe ze haar zoon heeft gemist. Als voor hiervoor tranen niet helpen, probeert ze hem schuldgevoelens aan te praten. Theo klaagt over hoe hij al zolang geen seks meer heeft gehad en ziet Sonja als de oplossing.

Gepaste stiltes

Moeder en vader zijn perfect getypecast. Theo heeft een broek die veel te hoog opgetrokken is, met daarin een oud marcelleke gestoken en erover een bodywarmer. De moeder draagt een spannend jurkje dat ons vertelt dat ze haar leeftijd liever niet vermeldt. Hun taal past eveneens bij hun profiel: het soort dialect dat verraadt dat Theo een slager is, nog voor hij het gezegd heeft. Enkele gepaste stiltes vullen het geheel op.

De zoon, een milieuactivist loopt rond met combat boots en een open vest waaruit een behaarde buik steekt. Zijn vriendinnetje is nogal naïef en draagt daarvoor ook een gepaste roze outfit. Ook het oude vrouwtje (Jos Geens), gespeeld door een man met een kleed met daarop een foto van het lichaam van een naakte vrouw, wordt tevoorschijn gehaald. Deze is dement en denk nog steeds dat haar zoon Michel terug zal komen terwijl deze al twee jaar niet meer naar haar heeft omgezien.

Het is een van de betere stukken die we in ’t Arsenaal mochten aanschouwen. Een herkenbaar tafereel uit de Vlaamse samenleving doorspekt met een portie humor valt in de smaak.