Abigail's party
Tristero
“Hou je bek”. Een echt gezellige cocktailparty wordt het niet deze avond, ook al kweelt Demis Roussos op de achtergrond, vloeit de drank rijkelijk en mag er nog gerookt worden in het bijzijn van zwangere vrouwen. Gastvrouw Beverly is het meest onuitstaanbare mens in de wijde omtrek. Welkom in da neighbourhood!
Beverly en Laurence geven een kleine welkomstdrink voor hun nieuwe buren Angela en Nico. Ook Suzanne, alleenstaande moeder van een rebelse tienerdochter, komt het feestje met haar aanwezigheid opfleuren. Een gezellige kennismaking? De praatzieke Beverly is niet meteen tactvol te noemen en heeft er een handje van weg haar gasten te pas en te onpas te beschamen. Beverly commandeert echtgenoot Laurence in het rond en Nico is duidelijk niet meer onder de indruk van Angela. Na drie jaar durft er immers wat sleet op het huwelijk komen te zitten, en dat wordt pijnlijk duidelijk na enkele gin tonics en pale ales.
Back to the seventies
Toen de Brit Mike Leigh deze komedie midden jaren ’70 uit zijn duim zoog, had hij een hedendaagse setting voor ogen. Het Brusselse theatergezelschap Tristero heeft daar meer dan dertig jaar later niets aan veranderd en toverde het ultieme salon anno 1977 uit de hoge hoed. Alles straalt de seventies uit: van het schreeuwerige behang dat vloekt met het tapijt tot de kitscherige uitschuifbare sigarettenhouder. Deze vrij intieme setting doet z’n werk en sleurt je meteen mee in het verhaal, alhoewel het hoge soapgehalte daar ook wel wat toe bijdraagt. Geen wonder dat Tristero dit staaltje vintage interieurarchitectuur recycleerde voor hun woordenloze stuk Living.
Humor met weerhaken
Abigail’s party moet het niet hebben van de platvloerse humor, noch van de anders o zo Britse slapstick. Integendeel, het stuk is uitgebalanceerd met vrij subtiele, maar ietwat grimmige humor. Het draait hem allemaal om implicaties en gezichtsuitdrukkingen die hun effect niet missen.
Tristero slaagt er ook in de typetjes deftig neer te zetten. Zo wordt het al snel duidelijk dat Beverly van het dominante maar oppervlakkige soort is, dat Angela als het domme en overenthousiaste schaap naar Beverly opkijkt en dat Laurence nogal neerbuigend denkt over zijn vrouw. Nico lijkt in het begin een kneusje, maar al snel blijkt dat hij zijn vrouw stevig onder de knoet heeft. Suzanne, wiens dochter Abigail een wild feest houdt diezelfde avond (vandaar de titel), heeft het zwaar te verduren als gescheiden vrouw. Toch vinden Beverly en Angela dat ze goed af is zonder man. Ironie o ironie.
Abigail’s party is krachtig omdat het hier en daar wel herkenbaar is. Elk banaal onderwerp leidt tot een venijnige steek onder water of hevig gekibbel. Je voelt zelf het ongemak wanneer het weeral eens tot een uitbarsting komt. Tristero's bewerking van deze bekende Britse komedie biedt een weinig hoopgevend oog op het huwelijk en doet dat met humor met weerhaken.
Ook nog te zien in De Werf, Aalst (26-27/03), De Werf, Brugge (29/04), CC Hasselt (20-22/05) en Campo, Gent (17-20/07).
24 februari 2010
