Een hele wereld van nieuwe geluiden

Hokjesdenkers schuiven Astrosoniq in het vakje "stonerrock met een vleugje progressive en een ferme snuif  psychedelische gitaarriffjes". Hun nieuwe plaat Quadrant ploffen wij graag in het subgenre "ongelooflijk straf".

Fred, Ron, Marcel, Teun en Robert-Jan, vier breedgeschouderde Nederlanders uit Oss, verkennen naar eigen zeggen sinds 1999 the rock universe en dat doen ze volgens ons bijzonder goed. Quadrant is hun vierde studioalbum en bevat tien smakelijke nummers.

Unieke combinatie van ufo-geluiden en Pink Floyd

Het openingsnummer Faustian Bargain doet je denken dat je net de nieuwe plaat van Goose of Bloc Party door je luidsprekers laat knallen, maar niets is minder waar. De geluidseffecten komen recht uit de ruimte en de biepjes, tuutjes en belletjes lijken op het geluid van een landende ufo. Om het met hun eigen songtekst te zeggen: “there’s a whole world of new sounds waiting to be heard”.  Het doet je allemaal wat denken aan die goede ouwe noiserock, maar een tikkeltje trager en ruwer.

Die perceptie bevestigt Astrosoniq met het geweldig ruwe en harde Cloud Of Decay. De rockers halen het uiterste uit hun elektrische gitaar die een staaltje pure electro tegen je trommelvliezen laat bonken. Dat houden ze trouwens de hele eerste helft van het album vol. As Soon As They Got Airborne mengt Wall-E-geluiden met een atmosferische, Pink Floyd-achtige gitaar: een unieke combinatie. Al snel bouwt de song op naar een climax. De zangstem in het refrein doet ons sterk denken aan Slayer in het nummer Bloodline – in de bridge lijkt de stem eerder op die van dEUS. As Soon As They Got Airborne duurt met z’n 14 minuten helaas net iets te lang. De laatste twee minuten hadden er gerust af gemogen.

Niet altijd even sterk

Bloom vinden wij een enorm leuk liedje dat opgevuld is met poppy geluidjes, een overweldigende banjosolo en een banjoriff die instrumentaal aandoet als de versnelde versie van het muziekthema van Spongebob Squarepants. Wanneer Zero aanbreekt, plof je met beide voeten weer hard op de grond. Deze song doet direct repetitief en afgezaagd aan, alsof je het nummer al een paar keer eerder hebt gehoord. Ook Downfall Lover is veel duisterder en dissonanter dan de voorgaande nummers. We horen nu een kant van Astrosoniq die niet zo futuristisch is als ze in het begin lieten uitschijnen. De toeters en bellen zijn van het podium verdwenen. In Bored heeft de zanger zelfs een rauwheid in zijn stem zitten die zo van Marilyn Manson zou kunnen zijn.

Juist wanneer we de moed hadden opgegeven, verrast het laatste nummertje Sin ons (zeer) aangenaam. Een fijne, rustige en meeslepende melodie begeleidt het einde van het album dat ons liet kennismaken met ruimteschepen en banjosolo’s. Het album is niet altijd en overal even sterk en de samenhang is soms ver te zoeken, maar dat is dan ook het gevaar bij experimentele muziek. Quadrant bevat zeker enkele juweeltjes die wij alvast op onze iPod hebben gezet.