Space, but not as you know it

Veel prijsgeven van de plot van dit tweede deel van wat een drieluik moet worden, zou zonde zijn, maar laten we zeggen dat de speler meteen in het heetst van de strijd wordt gegooid. Niet lang na de gebeurtenissen aan het einde van de eerste Mass Effect komt hoofdpersonage Shepard door omstandigheden terecht bij Cerberus, een soort eigen-soort-eerst-beweging die het geweld niet schuwt als dat de zaak van de mensheid in het heelal vooruit helpt. Hij staat bij hen in het krijt, dus gaat hij akkoord om tijdelijk hun agenda te dienen. En er is werk aan de winkel: mensenkolonies in de meest verafgelegen delen van de melkweg verdwijnen zonder een spoor achter te laten. Aan Shepard om met de hulp van zijn team te achterhalen wie de schuldige is, voor het te laat is. Een vrij doordeweekse "red de wereld"-plot dus, maar dan wel vakkundig uitgevoerd en met de nodige verrassingen om de boel spannend te houden.

De ballen van Bioware

Van verassingen gesproken: Bioware verdient een dikke pluim voor moed. Hun eerste worp in de franchise werd jubelend ontvangen; veel andere ontwikkelaars zouden dus op hun lauweren zijn gaan rusten en vol zelfvertrouwen verder getrokken zijn op het gekozen pad. Zo niet Bioware: elk puntje van kritiek namen ze au serieux en bang om hun darlings te killen tonen ze zich allerminst. Weg is de irritante planeetverkenning met het quasi-onbestuurbare Mass Effect–equivalent van een 4x4.

Nieuw is helaas een bijna even irritante planeetscanner die je nodig hebt om grondstoffen te verzamelen en zodoende je wapens, uitrusting en zelfs je ruimteschip te verbeteren. Geen slecht idee, maar in de praktijk algauw saai want tijdrovend. Weg is echter ook het redelijk ingewikkelde inventory-systeem van het origineel: speciale munitie werd overgeheveld naar het talentsysteem en het assortiment wapens en uitrustingen werd stevig ingeperkt – misschien tot spijt van enkelen.

Kunst

Het resultaat is echter een meer gestroomlijnde spelervaring, en daar was het Bioware duidelijk om te doen. Mass Effect 2 speelt meer dan ooit als een interactieve film. De personages zijn nog sterker uitgewerkt en dus nog memorabeler dan de vorige cast en hun achtergrondmissies zijn divers en boeiend. Verder nemen interactie en ethiek opnieuw een belangrijke plaats in. Naar goede Bioware-traditie hangt het verloop van het verhaal gedeeltelijk af van de beslissingen die de speler neemt – en in dit spel is geen enkele beslissing duidelijk goed of kwaad. Bovendien zijn conversaties interactiever geworden: soms kan de speler een gesprek onderbreken om een goede of brutale actie te ondernemen.

Het gevechtssysteem kreeg eveneens een update: je twee teamgenoten trekken zich veel beter uit de slag dan voorheen en volgen je bevelen nauwkeuriger op. De gevechten zelf draaien om tactiek en correct gebruik van dekking, en het gebruik van je talenten vereist iets meer inzicht dan voorheen: het duurt namelijk even voor talenten na gebruik weer opgeladen zijn, dus kan je de vijand niet continu bestoken.

En niet te vergeten: Mass Effect 2 oogt en klinkt fenomenaal. Zowel qua design als qua uitvoering scheren de decors en personages hoge toppen; je wapenarsenaal knalt, blaft, rommelt en brult meer dan behoorlijk en onder de stemacteurs vinden we grote namen als Martin Sheen en Carrie-Anne Moss (Trinity in The Matrix!). Er is maar één besluit mogelijk: met Mass Effect 2 heeft Bioware de lat – alweer! – verlegd. Straks komen we nog sterren tekort voor deel drie ...