Stalen zenuwen

4
The Road
Nick Cave en Warren Ellis

Dat Nick Cave en Warren Ellis niet aan hun debuut toe waren, wisten we al langer. Ze zijn beiden muzikanten van groot formaat, en ze blijken ook nog eens begiftigde soundtrackschrijvers te zijn. Zo hebben ze eerder al de hoofden bij elkaar gestoken voor The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Proposition. Maar met hun werk voor The Road overstijgen ze werkelijk alles.

Wie een klassieke Nick Cave wil, komt met deze cd bedrogen uit. Hoewel je zijn genialiteit er wel in terugvind, zal enig andere overeenkomst zoek zijn. De soundtrack is volledig muzikaal en is van psychotische aard. De ene moment luister je naar zeemzoete en licht melancholische deuntjes en het volgende plaatje stuurt je zo op de kast. Warren Ellis (The Bad Seeds) zorgt van tijd tot tijd voor extra ijzige beklijving met zijn scherpe viool. Gedurende de hele cd word je heen en weer geslingerd tussen eenzame pianonoten, geagiteerde viool en neerslachtige achtergrondmuziek. En dat is ook helemaal niet verwonderlijk, want de film The Road is allesbehalve vrolijk. Wie de film nog niet gezien heeft, kan met deze soundtrack zo volgen.

Beklemmend

The Road, gebaseerd op het gelijknamige boek van Cormac McCarthy, is een post-apocalyptisch verhaal over een vader en zijn zoon. Na een allesverwoestende catastrofe proberen zij te overleven in een stervende wereld. Er blijft niets meer over: geen planten, geen dieren en geen beschaving. De resterende mensheid is gedoemd tot kannibalisme en verderf. Hoewel de vader (gespeeld door Viggo Mortensen) zijn zoon menselijke waarden en hoop wil meegeven, is die van hem gereduceerd tot twee kogels: één voor hem en één voor zijn zoon mocht het fout lopen.

De ijzingwekkende sfeer van de film wordt verheven naar een hoger niveau dankzij de fantastische samenwerking van Cave en Ellis. De soundtrack begint rustig en laat je, tevergeefs, hopen op een ontspannend luisteruurtje. Songs zoals The Mother en Memory zijn zacht, lieflijk en vergeven door eenzaamheid. De zangerige tonen doen je haast zelf terugblikken naar mooie tijden. Ook The Beach is romantisch en dat komt met de blaasinstrumenten extra naar voren. Maar wie dacht lekker onderuit te zakken, zal van een kale reis terugkomen. Zodra The Road, The House en The Cellar hun eerste tonen laten horen, worden de zenuwen danig op proef gesteld. De opzwepende muziek doet je hart sneller slaan, de vreemde muziekloops veranderen je bloed in ijs en de ronduit chaotische strijkarrangementen doen je bijna gillend het huis uit lopen. Deze soundtrack is steevast enkel voor mensen met stalen zenuwen!

1 maart 2010

Add comment

  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden