Vlaamse tienerpop kan niet choqueren

Beyoncé heeft Sasha Fierce. Ziggy Stardust is beter bekend als David Bowie. In onze contreien gaat superheldin Mega Mindy schuil achter het verlegen politieagentje Mieke Fonkel. En dan heb je Ellektra, de uitlaatklep voor verkleedpartijtjes, extravagantie en de muzikale uitspattingen van Eline De Munck. Nog maar 21 jaar is ze, en nu al vergelijken mediawatchers haar met grote kleppers Lady Gaga, Anouk, P!nk en Katy Perry.

Missie choqueren mislukt

Het idee voor een alter ego ontstond na een auto-ongeluk met wat blikschade, waarbij de andere bestuurster haar “die trut van een Natalie” (de bitch uit vtm-serie LouisLouise) noemde. Ellektra bood een mooie kans op een schone lei, een alter ego om zich achter te verschuilen en zonder grenzen te doen wat haar hartje verlangt. Van het less-is-moreprincipe zet Ellektra zich keihard af. In haar cd-boekje poseert ze met niet veel meer om haar bovenlijf dan een paar floshen op haar tepels. Behoorlijk less als je het ons vraagt. Alleen is het in dit geval niet echt more.

Laten we ook even vermelden dat de albumhoes van More Is More vooral moest choqueren. Eline De Munck staat op de gevoelige plaat als Maagd Maria en een dwerg die net iets te lang onder de zonnebank heeft gelegen berijdt een schommelpaard. The sky is the limit, maar aan de arty farty ambiance van Lady Gaga kunnen de vele vettige knipoogjes van Ellektra toch niet tippen. Op dit vlak is de plaat eerder zwartgeblakerd uit de oven gekomen dan lekker heet.

Emotionele Britney

Terug naar de belangrijke zaken des levens: de muziek. Het hele productieproces lang hield Eline de touwtjes in handen. Naar eigen zeggen was ze zelfs aanwezig in de muziekstudio toen de nummers werden ingespeeld – het zou er nog aan moeten ontbreken. Ze gaf absoluut niets uit handen, want deze cd geeft haar evolutie van de laatste twee jaar weer: van Thuisactrice tot sympathieke JIM-vj. We moeten toegeven: wat een evolutie.

De veertien nummers zitten niet heel erg slecht in elkaar. Ze blijven niet allemaal plakken, zeker niet, maar in het beste geval zijn ze best wel catchy. Drie ballades sluiten de plaat met de nodige traantjes en het verlangen naar een akoestische versie van Slow Down, ongetwijfeld één van de betere nummertjes dat zo op het palmares van pakweg een emotionele Britney Spears zou kunnen staan. De zachtere songs bieden ook het voordeel dat Ellektra’s stem hier minder scherp en nasaal klinkt. Ze kan wat met haar stembanden, maar je moet houden van het typische geluid dat ze voortbrengen. Een vleugje heimwee naar de tijd van haar eerste liedje Footprints In The Sand, toen Eline nog gewoon dat meisje uit Thuis was, durft af en toe eens opzetten. 

Vlaamse tienerpop

In Real Love forceert Ellektra haar stem te hard om nog aangenaam te klinken. Ze lijkt meer te hijgen of te piepen dan te zingen. Do You Really Wanna Be With Me bevat minder van zulke ‘foutjes’ en het duurt tot When You’re Drunk voor we ons weer beginnen te ergeren aan de elementen die Ellektra zo typisch Ellektra maken. Veel meer valt er over de songs niet te vertellen. Zelf beluisteren is de boodschap. Vier nominaties voor de TMF Awards bewijzen dat Ellektra een bepaald publiek aantrekt en enigszins populair is onder het jonge volk. Een maatstaf van de kwaliteit van de muziek is dit niet. Ellektra gaat over buiten de lijntjes kleuren en niet serieus doen.

Tot onze ontzetting noemen sommigen muziekjournalisten Ellektra een rockchick – volgens een videoreportage vindt Eline De Munck dat trouwens ook van zichzelf. Niemand ontkent de aanwezigheid van gitaren op de schijf, maar rock is nog een totaal ander genre dan wat we op deze plaat terugvinden. Vlaamse tienerpop vat het geheel beter samen: een beetje electro hier, een populair melodietje daar en een tekst als “I am what I am”. De muzikale zoektocht van Eline De Munck zit er wat ons betreft nog niet op. We verbrandden onze vingers aan een plaatje dat het moet hebben van overdreven artwork en bijhorende videoclips. De goede muziek blijft achterwege.