An Education: van de schoolbanken naar de jetset

Voor deze prent kreeg regisseuse Lone Scherfig de hulp van Nick Hornby, succesauteur en scenarist van ondermeer About a Boy en Fever Pitch. Die harmonieuze samenwerking leverde dit puike coming-of-age verhaal af.

Jenny (Carey Mulligan) zit op een strenge meisjesschool waar haar resultaten en prestaties allemaal in het teken staan van één toekomstperspectief: binnenraken in de universiteit van Oxford. Hierin wordt zij niet alleen gesteund maar ook vooral gepusht door haar corpulente burgerlijke vader, die onbewust komisch zijn dochter levenswijsheid tracht bij te brengen. Jenny droomt in haar kamer onder de dakpannen over Parijs, is bezeten van kunst en Franse chansons, maar mag enkel cello spelen als hobby, en juist dat leidt haar van haar brave pad af.

Gladde praatjes

Wanneer ze op een dag met haar instrument door de plenzende regen naar huis loopt, kruisen haar wegen met de klassebak van de stijlvolle dertiger David. Eén lift later vraagt hij haar mee uit voor een klassiek concert, samen met zijn onafscheidelijke vrienden Danny en Helen, en zo gaat de amoureuze bal langzaam aan het rollen. Dankzij zijn charmes en gladde praatjes bij Jenny’s ouders krijgt David immers haast een vrijgeleide om met haar om te gaan. Jenny komt echter door hem terecht in de glamoureuze wereld van decadente citytrips en kunstveilingen, waardoor Oxford meer en meer uit het zicht  verdwijnt. Ze wil alles opgeven voor haar relatie met David, maar die blijkt veel minder zuiver op de graad te zijn dan ze zelf voor mogelijk acht.

Het klassieke “oude bok meets groen blaadje”-verhaal uit An Education, heeft meer in zijn mars dan het genre doet vermoeden, en dat vooral dankzij de sterke vertolkingen. Carey Mulligan, alias Jenny laat de doorsnee bakvis achter zich en zorgt ervoor dat haar dromen en typische tienerverlangens ook die van de kijker worden. Als kind van haar tijd moet ze vechten tegen de heersende rolpatronen, en vraagt ze zich terecht af of an education wel zoveel zin heeft voor een vrouw in de vroege jaren zestig? In tegenstelling tot de Lindsay Lohans en Hillary Duffs van Hollywood weekt dit zestienjarige meisje echt iets los, zonder sentimenteel over te komen. In haar rol van Jenny transformeert Mulligan van onschuldige scholier naar jetsetqueen, geen makkelijke opdracht voor een opkomende actrice, maar toch ontzettend geloofwaardig gebracht. Voor de komische noot zorgt dan weer vooral Jenny’s vader (Alfred Molina), die ongewild grappig maar daarom des te hilarischer uit te hoek komt. Telkens hij zich kwaad maakt, spuit hij droge staaltjes Britse humor de woonkamer in, zoals alleen de Engelsen dat kunnen. Aan de zijlijn is er ook nog de stille aanbidder van Jenny, Graham (Matthew Beard) die door zijn stuntelige, hilarische gedrag telkens op de lachspieren werkt.

Swinging sixties

Ook Mulligans tegenspeler, Peter Sasgaard alias David zorgt voor een opvallende acteerprestatie. Dat An Education blijft boeien, heeft verder dan ook te maken met Davids mysterieuze karakter. De aantrekkelijke dandy dringt het leven van Jenny nogal direct binnen en maakt haar zonder meer het hof, terwijl het overduidelijk is dat er iets fishy en onkoosjer is met hem. Samen met zijn twee bizarre onafscheidelijke vrienden/zakenpartners Danny (Dominic Cooper) en de irritant clichématige bimbo Helen (Rosamund Pike), doet hij zeker een wenkbrauw optrekken. Als personage is David tweezijdig en ondoorgrondelijk, waardoor je als kijker nooit weet of je hem leuk moet vinden of moet haten om wat hij doet. Doorheen de film vallen er dan ook hints die helpen gissen naar Davids achtergrond, maar helaas zorgt de eigenlijke onthulling van het geheim voor een teleurstellende doorbreking van de spanningsopbouw die de film zo mooi draagt.

Laat dat je echter er vooral niet van weerhouden deze verder sterke prent te gaan bekijken; de protagonisten spelen de pannen van het dak op de melodieën van swinging sixties, en dat is een cinemabezoek zeker waard!