Kort maar krachtig: een rauwe brok zelfreflectie

Als we enkel al naar de Verenigde Staten kijken, kunnen we wel stellen dat het voorbije decennium behoorlijk bewogen was. Acht jaar Bush, 9/11, de eerste zwarte president ... Je zou je voor minder afvragen waar het geweten van de Afro-Amerikaanse bevolking zich verschuilde. Gil Scott-Heron had in die periode wel andere dingen aan het hoofd. Zijn drugsverslaving en enkele jaren celstraf, bijvoorbeeld. Velen onder ons hadden de hoop op een nieuwe plaat dan ook laten varen. Maar zestien jaar na Spirits is Scott-Heron terug., Somberder en intenser ooit.

Pijnlijk aangrijpend

I’m New Here begint zwaarmoedig met de spoken word-intro On Coming From A Broken Home. Wie hoopte dat in de dertien tracks daartussen wat lichtere liedjes te horen zouden zijn, is eraan voor de moeite. De plaat is een half uur durende rauwe brok zelfreflectie en kritiek op de wereld.. Me And The Devil zorgt voor een eerste hoogtepunt. Een besluipend, ongemakkelijk nummer met een beat vergezeld van handgeklap.

Gil-Scott Heron waagt zich met de titeltrack zelfs aan een cover van Smog waardoor I’m New Here opeens een ongepolijste blues-sound krijgt. Heerlijk. Your Soul And Mine is dan weer een twee minuten durend stukje spoken wordmet een jachtige beat en zwellende strijkers.. In combinatie met Scott-Heron’s grove en onvaste stem (de man is  al 60 ondertussen) levert dat pareltjes op.  Melodieus en groovy gezongen nummers moeten we tegenwoordig echt niet meer verwachten.Maar ons hoor je niet  klagen.

Krachtig maar kort

Het enige waar we mogelijk over kúnnen klagen is de korte duur van de plaat – net geen half uur – en de vele korte interludes. Na zestien jaar zou je verwachten dat een geëngageerde en kritische artiest als Scott-Heron wel wat meer uit de mouw kan schudden. Blijkbaar was het comebackidee in dit geval kort maar krachtig. Toegegeven, die interludes brengen soms ook wel wat bij, in een enkel geval zelfs een streepje humor in de duisternis. Op Being Blessed bijvoorbeeld, horen we de man al lachend mompelen: “If you gotta pay for things that you’ve done wrong, I’ve got a big bill coming.

Deze plaat is geen nieuw meesterwerk, maar gezien de lange afwezigheid van Scott-Heron, stemt dit album ons al meer dan gelukkig. Een bizarre comeback, maar het is er één waar velen lang op hebben gewacht in deze tijden. Naakte beats, ontdaan van ballast, drijvend op pure en confronterende essentie. Diepgaand en een beetje profetisch. Zo hebben we het graag.