Regisseur van Chicago flopt met Nine

Chicago uit 2002 was de verfilming van de langlopende, gelijknamige Broadwaymusical die in februari ook een paar weken in België op de planken staat. Chicago was groots, passioneel en had catchy liedjes. Nu is Rob Marchall, de regisseur achter Chicago, terug met Nine.

Guido Contini (Daniel Day-Lewis met Italiaans accent) is een beroemd filmregisseur met een directorsblock. Het script van zijn nieuwste film Italia wil maar niet vlotten, en de vrouwen in zijn leven eisen steeds meer zijn aandacht op. Guido heeft dus een probleem.

“Guido, Guido, Guido”

Nine focust op Guido en de vrouwen in zijn leven, steeds vanuit Guido’s zelfbeklagende perspectief. Guido is in zijn zelfbeklag en frustratie echter zo ongenietbaar, dat de hele film eronder lijdt. Voor een ons totaal mysterieuze reden, leven alle vrouwen in Guido's bestaan, van zijn moeder (Sophia Loren), zijn minnares (Penélope Cruz), zijn echtgenote (Marion Cotillard), zijn steractrice (Nicole Kidman), zijn fan (Kate Hudson), tot zijn kostuumontwerpster (Judy Dench), in totale aanbidding van Guido. Niettegenstaande komt Guido niet verder dan een aan misogynie grenzende slachtofferrol, wat ronduit afstotend werkt.

Sterrencast

Als musical heeft Nine voor elk lid van zijn sterrencast een muziekaal nummer in petto. Nicole Kidman toont na Moulin Rouge nogmaals dat ze een mooie klankkleur heeft, maar niet de bijbehorende longen om veel kracht achter haar stem te plaatsen. Zangeres Fergie is diegene die ons qua stem het meest verbaast. Fergie is weliswaar van oorsprong een zangeres, toch hebben we op basis van haar werk bij de Black Eyed Peas nooit vermoed dat ze zo'n krachtige en veelzijdige stem heeft.

Door een dergelijke sterrencast achter zich te scharen en hen elk een nummer te schenken, heeft Rob Marchall echter de vrouwelijke personages inhoudelijk zwaar verwaarloosd. Elkeen is aantrekkelijk gekleed, flatterend belicht en voorzien van een dans- en zangnummer waarin hun respectievelijke talenten geëtaleerd worden. Doch aan uitdieping van de personages ontbreekt het Nine volkomen. Waarom is het nodig dat Guido in een flashback terugdenkt een zingend hoertje uit zijn jeugd? En wat is het belang van Guido die versierd wordt door een aantrekkelijke en, uiteraard, zingende fan? Deze personages voegen niets toe aan het geheel, en hun screentime was nuttiger besteed aan uitwerking van bijvoorbeeld de relatie tussen Guido en zijn minnares, of de relatie tussen Guido en zijn vrouw.

Guido’s vrouw is uiteindelijk het enige vrouwelijke personage dat enige diepgang meekrijgt. Haar muzikale nummers zijn hierdoor dan ook de enige die ons enigszins emotioneel kunnen raken, mede dankzij de hartverscheurende zang van Marion Cottilard. De andere muzikale nummers zijn weliswaar mooi om naar te kijken en luisteren, maar insgelijks even oppervlakkig en overbodig als de personages zelf.

Nine

De titel, Nine, verwijst naar het feit dat deze musical gebaseerd is door de filmklassieker 8½ van Federico Fellini. 8½ sloeg hier op het aantal films dat Felinni geregisseerd had voor deze prent. Maury Yeston, de muziekschrijver achter deze musical, noemde zijn werk Nine omdat hij vond dat muziek een extra ½ toevoegde aan het geheel.

Over de oorspronkelijke Broadwaymusical kunnen we ons niet uitspreken, maar naar deze filmversie toe kunnen we alleen maar zeggen dat een blinkend en mooi klinkend werk, niet noodzakelijk een geslaagd werk is. Daar is Guido, en bij gevolg deze geheel aan zijn persoon opgehangen film, te irritant en oninteressant voor.