21/03/2010, Kopergietery, Gent (gezien op 06/02/2010 in Bronks, Brussel)
Jo Jochems, Randi De Vlieghe, Said Gharbi en Hilde Verhelst - Niet kunnen is een kunst
Wat gebeurt er als je een dove, een blinde en twee gewone acteurs op het podium zet? De communicatie is moeilijk, maar heel ongewoon en uiterst interessant in dit theaterstuk.
Jo Jochems wint in 2007 de Cultuurprijs Vlaanderen in de categorie Jeugdtheater, één jaar later wint Randi De Vlieghe dezelfde prijs. Jaren zijn ze al actief in het Bronks en nu maken ze voor het eerst samen het theaterstuk Niet kunnen is een kunst, samen met een blinde man Said Gharbi en een dove vrouw Hilde Verhelst. Hun fascinatie voor communicatie met andere mensen, en vooral mensen die niet kunnen horen of zien, vormt de basis voor dit theaterstuk. Ze willen niet het verhaal van een dove en een blinde brengen, maar wel de ontmoeting tussen vier verschillende werelden. Ze tonen de misverstanden die daarbij ontstaan en focussen vooral op het heldenthema: iets kunnen wat niemand anders kan.
Chaos
Jo Jochems speelt de onhandige slungel die niets durft, terwijl Randi in zijn bewegingen bijzonder precies, energierijk en luid is. Aan het begin van het theaterstuk is het even wennen: er is veel luide muziek en heen en acteurs lopen heen en weer, er heerst een grote chaos en je begrijpt niet helemaal wat er aan de hand is. Maar dan hoor je de grappige stem van Randi en ga je helemaal op in het stuk. Het verhaal hangt niet echt samen, maar dat is ook de bedoeling: heel de tijd probeer je te achterhalen wat er precies gebeurt, maar toch blijf je geboeid kijken. Het is een kindertheaterstuk, maar sommige delen zijn toch wat moeilijk te begrijpen voor kinderen. Toch kunnen ze het geheel makkelijk met hun eigen fantasie aanvullen. De acteurs volgen immers niet echt een verhaal: ze willen het publiek vooral laten ervaren hoe het voelt om niet alle zintuigen te hebben.
Liefdevolle communicatie
De dialoog tussen Said en Hilde is niet makkelijk, hoe moeten een dove en een blinde communiceren? Maar tegelijk is het het mooiste deel van het stuk. Said neemt de handen van Hilde terwijl ze gebaart. Zo laten ze zien dat we blij moeten zijn dat we onze zintuigen nog allemaal optimaal kunnen gebruiken. Vooral Said, die niet kan zien, kent het parcours goed. Er wordt immers veel heen en weer gelopen en gesprongen, dus dat werd goed geoefend. De band tussen de vier spelers is heel liefdevol en vriendschappelijk. Dat zie je dan ook goed tot uiting komen in het stuk.
2 maart 2010
