Blur op zijn openhartigst?

Documentairemakers Dylan Southern en Will Lovelace vonden dat het hoog tijd was om de geschiedenis van Blur, altijd al één van onze favoriete ninetiesbands, in beelden om te zetten. Blur is bij het grote publiek het meest gekend om hun vete met Oasis en hun grootste hit Song 2. Dat ze veel meer hebben betekend voor de muziekwereld staat voor de meeste muziekkenners buiten kijf, maar toch blijken ze niet boeiend genoeg voor een volwaardige muziekdocumentaire.

Waar zijn die rockclichés?

Blur heeft nooit echt uitgeblonken in sensatie en dat is een beetje een probleem voor een documentaire van anderhalf uur. We krijgen de gekende verhaaltjes: het onwerkelijke gevoel wanneer hun plaat aan de top van de charts terechtkomt, de schrik om meisjesidolen te worden… De echt interessante aspecten van de band worden dan weer afgehaspeld als futiliteiten. De vete met Oasis lijkt vooral opgeblazen door de pers en het alcoholisme van gitarist Graham Coxon blijkt achteraf gezien ook niet veel voor te stellen. Ook krijg je de indruk dat ze nooit het achterste van hun tong laten zien. Een beetje sensatie had deze documentaire een stuk interessanter gemaakt.

De dvd is vooral essentiële kost voor de die-hardfans. De echte reden waarom je hem in huis moet halen, vind je vreemd genoeg terug op de bonusdvd. De concertregistratie van het reünieconcert in Hyde Park bezorgde ons kippenvel. Dat deze mannen al zes jaar niet meer samen voor een publiek hebben gestaan lijkt amper vat op ze te hebben. De energie spat eraf. Je krijgt hun bekendste hits, genre Parklife en Boys and Girls, maar evenzeer toffe kleinoden zoals Out of Time. Het hoogtepunt blijkt echter het zachtere Tender te zijn. Als frontman Damon Albarn tijdens het optreden spontaan in tranen uitbarst, kost het ons zelfs verdomd veel moeite om het droog te houden.