5-6/03 - Capitole, Gent (gezien op 26/02 in Stadsschouwburg, Antwerpen)
Musichall - Chicago
Chicago is gekend als de meest sexy musical ooit. Moord, verraad, wanhoop en lust overheersen het podium én de wereld. Nu de voorstelling ook halt houdt in Vlaanderen is het tijd om gespannen de adem in te houden voor een verhaal dat veelbelovend uit de hoek komt.
Het begon allemaal in 1975 met een musical die sexy en uitdagend op het publiek werd losgelaten. In geen tijd kreeg Chicago een succes te verwerken waar niemand ooit van had durven dromen. Het verhaal wordt al vlug wereldberoemd. Redenen genoeg om in 2002 met een filmversie op de proppen te komen. Waar de oorspronkelijke musical (en ook de film) naar buiten komen met prachtige sexy kostuums, kitscherige decors en pittige dialogen, houdt het publiek verwachtingsvol de adem in.
Met de Nederlandstalige versie kijkt Vlaanderen dan ook halsreikend uit naar een nieuwe topproductie waarin Geert Hoste voor het eerst zijn kunnen als musicalartiest kan tonen. Maar wees gewaarschuwd. Wie naar de voorstelling trekt voor de pracht en praal die in de film tentoongesteld worden, komt bedrogen uit. Het is crisis in zowel het Vlaamse als het Nederlandse musicallandschap. Het decor stelt niets voor. Een beetje lichteffecten en hier een daar wat pluimen en een stoel moeten een onmogelijke illusie opwekken. Simplistisch is dan ook het woord dat hier het best past. Ook de kostuums lijken tekort te schieten om een prachtverhaal pittig te kruiden. Sexy? Ja, al mocht de kostuumverantwoordelijke voor meer variatie gezorgd hebben.
Valse Hoste
Ook de choreografie laat een beetje te wensen over. Er zijn veel meer mogelijkheden om een sexy sfeertje tot leven te roepen dan vijf criminele vrouwen met gespreide benen op een stoel te laten plaatsnemen. Dit alles smeekt om afwisseling om het uitdagende karakter in ere te houden. Helaas wordt daar amper iets mee aangevangen.
Wat het talent van Geert Hoste betreft, kunnen we niet anders dan hem rechtstreeks terug naar zijn humorvoorstellingen te verwijzen. Als publiek krijg je de hele tijd het gevoel dat hij een of ander mopje staat te vertellen op zijn typische manier, met hoogtes en laagtes in zijn intonatie, helaas komt het nooit tot een echt hoogtepunt. Ook zijn zangtalent is ondermaats. Meermaals laat de cabaretier een valse noot op de toeschouwers los, waardoor hij scherp contrasteert met zijn medeacteurs die wél kaas hebben gegeten van zingen en acteren.
4 maart 2010
