Drood
Dan Simmons
Drood, het hoofdpersonage uit Dickens’ laatste onafgewerkte roman, vormt de aanleiding voor het verhaal van Simmons. De Amerikaanse schrijver die we vooral kennen van zijn sciencefiction- en horrorboeken heeft zich met Drood aan een historische, literaire thriller gewaagd.
Charles Dickens’ onafgewerkte roman The Mystery of Edwin Drood deed al dienst als inspiratie en basis voor een Broadway Musical. Nu gebruikt Dan Simmons het verhaal en het personage om de laatste vijf jaar uit het leven van Charles Dickens te schetsen.
Wilkie Collins vertelt
Wilkie Collins, de opiumverslaafde schrijver en vriend van Dickens, is de fictieve schrijver van het boek. Collins heeft in zijn testament opgenomen het manuscript pas 125 jaar na zijn dood vrij te geven. Door Collins aan het woord te laten heft Simmons de tijdsbarrière op en kan hij zich uitleven in een ietwat barokke (maar nooit oubollige) schrijfstijl.
Het verhaal neemt een aanvang wanneer Dickens betrokken raakt bij een treinongeluk. Daar ontmoet hij de geheimzinnige figuur Drood. Dickens raakt geobsedeerd door Drood en wil hem koste wat kost terugvinden. Om die missie te volbrengen moet Dickens tot in de diepste krochten van het ongure Victoriaanse Londen afdalen. Hij wordt hierbij vergezeld door Wilkie Collins, die al zijn belevenissen neerpent in zijn memoires.
Geweldige thriller, matig boek
Simmons betrachting is vanuit een thriller een biografie te schetsen van Charles Dickens. Daar slaagt de auteur in. Hij faalt echter in zijn opzet een boeiend boek te schrijven, en dat vinden wij oprecht jammer. Simmons heeft immers een geweldige thriller geschreven. Het verhaal achter Drood en de zoektocht naar het mysterieuze en angstaanjagende personage bewijst dat de schrijvers inspiratiebron nog lang niet leeg staat.
De schrijver maakt alleen de fout veel te veel informatie in het boek te verwerken. Door Wilkie Collins alle biografische feiten te laten vermelden in zijn herinneringen is leuk gevonden, maar het zorgt er wel voor dat alle vaart uit het verhaal verdwijnt. De flashbacks, mijmeringen van Collins en de verwijzingen naar werken van beide auteus zijn zo overvloedig aanwezig dat het storend wordt. Al de informatieve intermezzo’s en de vrij belabberde vertaling zorgen ervoor dat het boek niet echt vlot leest.
Het komt erop neer dat Simmons een geweldige thriller zelf de das omdoet door een tweede boek in zijn verhaal te verwerken. Wanneer de Drood-mythe uit het hele verhaal gefilterd wordt hou je zoals eerder gezegd een excellente thriller over. Alleen spijtig dat Simmons die taak aan ons overlaat. Beter had hij een thriller en een biografie uitgegeven.
4 maart 2010
