Geweld en vunzigheid, the old-fashioned way

Via de eenzame wegen van Argentinië zijn vier studentes op weg naar hun familie. Tijdens de rit zijn ze toevallig getuige van een vreselijke misdaad. De bende criminelen die hiervoor verantwoordelijk is, neemt de vier gevangen en verkracht hen op brutale wijze. Maar de vrouwen zullen er alles aan doen om wraak te kunnen nemen.

Betreden op eigen risico

Na deze synopsis zullen er ongetwijfeld al velen afhaken. Toch past het verhaaltje perfect in dit soort exploitationcinema. Ook klassiekers van het genre zoals I Spit on Your Grave (heerlijke titel!) en Wes Craven’s Last House on the Left (1972) draaiden immers rond verkrachting en wraak. Op andere vlakken hoeft deze film ook niet onder te doen voor de klassiekers. Het camerawerk is amateuristisch (overbelicht, schokkend…), maar zorgt voor voldoende realisme en het acteerwerk is houteriger dan het Zoniënwoud. De casting van de vier dames is meer op uiterlijk dan op talent gebaseerd. De landschappen van La Plata zorgen echter voor voldoende sfeer en de verkrachtingsscènes zijn misselijkmakend, wat voor dit soort films een compliment is. Dit alles zorgt ervoor dat I’ll Never Die Alone een bijzonder naargeestige kijkervaring oplevert.

Het probleem van deze film is vooral dat hij niet kan scoren op momenten dat het echt moet. De moordpartijen zijn bijzonder weinig inventief en slecht in beeld gebracht. Het suspenseniveau ligt ver beneden peil en op enige betrokkenheid bij de personages moet je al helemaal niet rekenen.

Met de intelligentie van een regisseur als Wes Craven kon dit misschien nog iets opleveren, maar Adrián Garcia Bogliano zal niet meteen een naam worden om te onthouden (oef!). Het is alweer een tijdje geleden dat dit soort films met de regelmaat van de klok werden geproduceerd en voor ons mag het nog gerust een aantal decennia duren.