The Horrors naar hoger niveau

The Horrors slaan stevig terug met Primary Colours, de nieuwste plaat die hun imago grondig moest herstellen na de slechte kritiek op het debuutalbum Strange House.

We wanhopen al even door de rommelige intro van loeiende gitaren, maar wanneer de psychedelische synths van Mirror's Image doorsijpelen, knikken we tevreden mee met alle bakvissen op de eerste rij die al vanaf de eerste beat van jetje geven. The Horrors zijn sterk van start gegaan. Hitsingle Who Can Say brengt het publiek al meteen naar hogere sferen.

Pubers worden groot

Ondertussen staren wij met volle bewondering naar de man achter het keyboard, Rhys Webb. Of hij het geniale brein is achter de sexy synths, weten we niet, maar hij ziet er ongelooflijk cool uit: zwart gekleurd schoolkapseltje, strak in het pak en zo droog als een kurk. De andere bandleden daarentegen, waaronder zanger Faris Badwan en gitarist Joshua Third, barsten van de energie op het podium. Deze jongens hebben meer te bieden dan hun melige emolook doet vermoeden. De band brengt volwassen muziek: melodieus, sexy en stoer. Badwans stem klinkt bijna even zwaar als die van Tom Smith van Editors, maar wordt jammer genoeg overschaduwd door de loeiende gitaren en synths.

In A New Ice Age scheert de band hoge toppen. Dit is een van hun sterkste rocknummers. De saaie ballad I Only Think of You zet even een domper op het rockgedruis, maar dat wordt snel hersteld door het hooggeprezen Sea Within a Sea. Dit strakke nummer van ongeveer acht minuten bouwt zich orgastisch op tot een ware climax. De verleidelijke gitaren doen ons denken aan Jefferson Airplane. Geen emorock zoals verwacht, maar grimmige krautrock die ons spontaan aan Joy Division herinnert.

The Horrors brengen psychedelische rock waar je evenzeer op kan headbangen als sexy meedansen.