Vermakelijk lichte speurneuzenpulp

Het hoofdpersonage valt kort te omschrijven als een Italiaanse Sherlock Holmes met uitvalsbasis in Londen. Net als Sir Arthur Conan Doyle’s bekendste protagonist is Dylan Dog een speurneus die de reguliere detectivewereld (Scotland Yard dus) achter zich heeft gelaten en het liever op zijn eigen manier doet.

Waar Holmes koste wat kost alle paranormale insinuaties en oorzaken wil ontkrachten, specialiseert Dylan Dog zich echter in het onderzoeken van nachtmerries en het bovennatuurlijke. Zijn uiteindelijke verklaringen zijn dan wel rationeel, toch blijft er een mysterieus sfeertje hangen waardoor veel zaken in het ongewisse blijven.

Mysterie

Dylan Dog heeft een kompaan, de lichtjes irritante maar ook wel vermakelijke Groucho (naar Groucho Marx, nvdr) die op de meest ongepaste momenten flauwe grapjes maakt. Uit Jack The Ripper: “Een vent met een roofvogel op zijn kop gaat naar de dokter. De dokter zegt: Wat kan ik voor u doen?. Zegt de roofvogel: Haal dit ding eens onder mijn klauwen vandaan." Maar het moet gezegd worden, de strip verdient onze aandacht. De geestelijke vader van de reeks is de Italiaanse striptekenaar Titziano Sclavi, alhoewel aan deze laatste uitgaven meerdere tekenaars en scenaristen meewerkten. Italiaanse pulp, een mysterieuze plot en een boeiende verfijnde stijl in zwart-wit zorgen ervoor dat het geheel als een trein leest en je ook daadwerkelijk meegezogen wordt in de detectivewereld.

Om een kort idee te geven van het verhaal: In een séance wordt de geest van Jack The Ripper opgeroepen. Kort erna wordt het medium dood teruggevonden, zogezegd van kant gemaakt door de geest van Jack. Dylan Dog wordt ingeroepen door de bloedmooie stiefdochter van de vermoorde vrouw, en wordt vanzelfsprekend door haar verleid. Maar naargelang het verhaal vordert, vinden ze alle deelnemers van de séance dood terug. Hoofdvraag: is het werkelijk de geest van Jack of is er een zeer vernuftige seriemoordenaar aan het werk?

Voorspelbaar entertainment

Het is enkel jammer dat we ons niet kunnen ontdoen van de tientallen parallellen met Sherlock Holmes, waardoor de inventiviteit van de Dylan Dog-verhalen in vraag kan worden gesteld. Daarnaast wordt de lezer soms te veel bij het handje genomen, dus is er van een wow-effect weinig sprake.

Anderzijds blijft de strip ondanks de voorspelbare uitkomst wel van begin tot einde boeien en kunnen we er wel degelijk inkomen dat een massa Italianen de avonturen van hun speurheld al jaren  trouw volgen. En uiteindelijk moeten we van een pulpcomic natuurlijk geen al te diep plot verwachten. We zijn al lang tevreden met het hoge entertainmentgehalte.