Zoon van David Bowie verliest zichzelf in de ruimte

Sam Bell (meesterlijk gespeeld door Sam Rockwell) heeft er bijna drie jaar opzitten als eenpersoonscrew van de Sarang maanbasis waar LUNAR Industries Helium³ oogst voor gebruik in fusiereactoren op Aarde. Al die tijd heeft Sam enkel gezelschap gehad van zijn onderhoudsrobot Gerty (met de stem van een voortreffelijke Kevin Spacey) en de eenzaamheid begint zwaar op hem te wegen: hallucinaties, verslechterende gezondheid, noem maar op. De ruimtewerker telt dan ook letterlijk de dagen af: nog twee weken en hij mag terugkeren naar zijn bevallige vrouwtje en dochtertje op aarde. Tijdens een routineonderhoud op het maanoppervlak slaat het noodlot echter toe: Sam crasht zijn maanjeep en wanneer hij weer ontwaakt bevindt hij zich terug in de basis zonder enige herinnering aan het ongeluk.

Zoon van David Bowie

Méér vertellen over hoe de plot zich van dan af ontvouwt, is in feite niet mogelijk zonder zware spoilers voor de film weg te geven. In dat opzicht is zelfs het bekijken van de trailer al een vrij riskante affaire. Het beste advies in verband met Moon is dan ook  om de film te gaan bekijken zonder enige voorkennis. Dit zal tot de beste kijkervaring leiden, maar brengt echter ook Moon’s grootste handicap aan het licht: buiten de fenomenale acteerprestaties en de bloedmooie cinematografie, is er geen reden om de film ooit nog een tweede keer te bekijken. Duncan Jones heeft een parel van een productie neergezet, maar inhoudelijk ontbreekt het Moon ironisch genoeg aan gravitas.

Laten we eerlijk zijn: Jones had dit soort film nooit kunnen realiseren als hij niet de zoon van David Bowie was. Hollywood neemt tegenwoordig dan wel  meer kansen met zogenaamde pseudo-indies (Juno, Away We Go, District 9), maar een  sciencefictionfilm die probeert de vraag te beantwoorden wát nu juist een mens tot mens maakt? De meeste Hollywood-execs waren al gillend hun bureau uitgerend voor Jones ze had kunnen vertellen dat er slechts één acteur te zien is tijdens 99% van de film en dat de enige grote naam in de film (Kevin Spacey) enkel zijn stem verleent aan een robotische AI met letterlijk de emotionele zeggingskracht  van een smiley face. En tóch is Moon bij nader inzien  een heel traditionele film geworden, naar Hollywood-standaarden.

Verloren in de melkweg

Zonder in detail te treden: Jones vertoont een overduidelijke overdaad  aan compassie met zijn hoofdpersonages en bekomt daardoor een soort anti-2001:  A Space Odyssey waarin alles op het einde netjes wordt opgelost en uitgelegd. Meer nog, Jones voorziet de film van een zodanig tranerige finale, dat deze bijna bij Michael Bay’s tearjerker-in-space Armageddon aanleunt.

Waar Moon in faalt, is om iets nieuws te vertellen over de zware onderwerpen die de film verkiest aan te snijden. Het verhaal raakt nooit voorbij de directe implicaties voor de personages en strandt  daardoor op een sociopolitieke versie van The Twilight Zone in plaats van de universeel-menselijke parabel over absolute eenzaamheid te worden, die het potentieel had kunnen zijn.

Wij bekijken vanavond nog eens die ándere, kleinschalige debuutfilm waarvoor Clint Mansell de soundtrack verzorgde, Darren Aronofsky’s meesterlijke Pi, maar enkel omdat we Moon toch al één keer gezien hebben. Aan al de rest: Jones' trefzekere regie en de fantastische acteerprestaties maken van Moon al bij al een degelijk space-mysterie dat nog steeds vele malen origineler is dan de meeste andere films op dit moment in de zalen.