Audio Bullys vliegen niet hoog

Met een lauwe pint in de knuist gekneld, We Don't Care staan meekelen op de halfrotte plankenvloer van een StuBru-party ergens ten velde, het blijft een aangename afwisseling voor ons voor de rest volledig hipster-approved uitgaansleven. De Audio Bullys, voor vrienden/naaste familie nog steeds Simon Franks en Tom Dinsdale, gooiden met hun album Ego Wars uit 2003 hoge ogen in de mainstream dance scene. Een combinatie van House en UK Garage, met on-top simpele lyrics die de gemiddelde van bier doordrongen voetbalfan zonder veel sukkelen kan meebrullen, wat hen ook al snel het label “hooligan house” opleverde.

Geen hoogvlieger

Wat de sound van 2003 moest worden, verdween echter al snel naar de achtergrond. Toen in 2005 het tweede album van de Bulleys nogal de mist in ging, met uitzondering van de Shot You Down-remix, werd het een beetje stil rond het duo. Dance had ondertussen een meer complexe french touch toegemeten gekregen door de Parijzenaars van Ed Banger en voor de no-bollocks beats van de Audio Bulleys leek er weinig plaats te zijn.

We schrijven ondertussen 2010 en de Bullys staan er weer met hun derde plaat Higher Than the Eiffel, voor een deel een terugkeer naar hun vroegste periode. De single Only Man drijft op dezelfde fuck-off-feel als We Don't Care, voor een stuk het verlengstuk van het meer downtempo Generation. Jammer genoeg is Higher Than the Eiffel niet echt een hoogvlieger. Het is echt diep graven naar tracks die de middelmaat overstijgen. Het tweeluik Drained Out en London Dreaming vormen de enige uitzonderingen: strakke beats, die bij wijlen wat lonken naar dj Shadow, en vooral Franks die eens niet probeert te zingen maar een strakke rap op zijn Mike Skinners neerzet.

Verpest door de vocals

Want daar knelt het schoentje: veel andere tracks worden zwaar verpest door de Franks' stem. De man heeft niet echt een gouden keel -en een groot literair wonder zouden we hem ook niet noemen- maar moet toch overal zijn strot tussen persen. Feel Allright, dat aanzet als een goeie SebastiAn track, zakt in elkaar wanneer Franks er wat vocale experimenten in begint te proppen. En op het verschrikkelijke Dragging Me Down is de man gewoon onaanhoorbaar. Zelfs in het tropisch regenwoud wordt er niet zo gezaagd.

Ware het niet dat wij tegenwoordig digitale press-releases krijgen doorgestuurd, anders konden we besluiten dat de enigste toekomst die wij zien voor ons exemplaar van Higher than the Eiffel veel stof vergaren is in onze platenkast. Wanneer Franks The Future Belongs To Us zingt, moeten wij dan ook meewarig het hoofd schudden.