Deze keer kiest Campion evenwel voor een mannelijke protagonist: John Keats. "A thing of beauty is a joy forever, / Its loveliness increases; it will never / Pass into nothingness."(uit: Endymion)doet vast een belletje rinkelen. Director of Photography Greig Fraser evoceert magistraal het vroeg negentiende-eeuwse Engeland en we volgen het leven van de jonge John Keats (Ben Whishaw). Van een oud leven kan trouwens überhaupt geen sprake zijn. Keats werd amper 25.

Mr. Brown neemt deze poète maudit onder zijn vleugels, zodat hij zich in alle rust kan toeleggen op dichten en toneelschrijven, al haalt de wereld hem steeds in. Zo wordt zijn broer ernstig ziek. Dat brengt hem dichter bij zijn buurmeisje Fanny Brawne. Als dank voor haar betrokkenheid, wil hij haar poëzie laten ontdekken. Fanny, een rijke, elegante vrouw, die haar tijd doorbrengt met handwerkjes maken, is niet meteen onder de indruk van poëzie, al is ze dat wel van Keats.

First love burns brightest

Stilaan bloeit er iets moois tussen de twee en zal Fanny Keats' grootste fan worden. Om poëzie te begrijpen, moet je immers in staat zijn om te voelen. De passionele romantische gevoelens nemen het hier dan ook over en zijn niet meer te stoppen. John boort zo een nieuwe inspiratiebron aan en schrijft ondermeer Bright Star. Maar dan krijgt hij tuberculose.

Wie houdt van romantiek à la Pride and Prejudice zal wegdromen bij deze prent. Jane Campion had de film wel ietsje meer vaart mogen geven, maar misschien past deze trage opbouw wel bij de romantiek van het (uitgesteld) verlangen.

Een jongenskoor brengt op zeer gevoelige wijze een serenade van Mozart. Dat vonden we één van de hoogtepunten van deze emotioneel geladen film.