Ijzige sfeer in Endurance

Wat echter begint als een avontuur, eindigt in een nachtmerrie. Al gauw komen ze door de strenge winter vast te zitten in het pakijs. Een lange periode van wachten dient zich aan. Wanneer plots het schip omkantelt op het ijs, is de expeditie verloren. Shackleton blaast de aftocht en stelt als enige missie nog om de mannen veilig thuis te krijgen. Met een sloep gaat hij samen met een deel van de bemanning op zoek naar het dichtsbijzijnde eiland om redding te halen. Voor de anderen zit er niets anders op dan te wachten en te overleven.

Het verhaal speelt zich af op de vooravond van Wereldoorlog I. Antarctica was toen nog een “exotisch” nieuw, niet ontgonnen gebied en trok poolreizigers uit alle uithoeken van de wereld aan. Allen wilden zij de eerste zijn om dit barre continent te ontdekken en te beheersen.

Kans onbenut

Veel stof voor een interessant avonturen verhaal zou je denken. Maar die optie benut de scenograaf Pascal Betho niet ten volle. Zo komt het verhaal niet echt goed op gang. Waar je in het begin nog het idee hebt dat dit wel eens een zeer beklijvende beeldroman kan worden, verandert dit volledig naar het einde toe. Niet dat we iets tegen een happy end hebben, integendeel. Maar dit verhaal is precies zo nietszeggend. Geheel onterecht, want wat Shackelton en zijn consorten hebben meegemaakt tussen 1914 en 1917 is zeker niet mals.

De verhaallijn is interessant, de tijdgeest is dat in het begin van de Eerste Wereldoorlog ook. De tekeningen van Marc-Antoinette Boidin zijn bijzonder mooi, ... en toch wringt er iets. Spitsvondige dialogen, interessante personages en uitdieping van de gebeurtenissen ontbreken namelijk. Shackleton en zijn mannen hebben drie jaar over hun avontuur gedaan en toch telt deze beeldroman maar 130 pagina’s. Alle gebeurtenissen verlopen dus heel snel en de problemen lijken dan ook peanuts. Die vreselijke sfeer van mannen die uiteindelijk drie maanden hebben moeten wachten op een onbewoond eiland, zonder comfort en in een barkoud klimaat, is dus niet goed tentoongesteld.

Desondanks laat Endurance wel een indruk na. Bertho heeft namelijk niet ver in zijn fantasie moeten tasten, dit is een waargebeurd verhaal. De illustraties doen hier ook hun bijdrage. Met hun koele kleuren en tekeningen die grote stukken pagina’s in beslag nemen, kom je wel in de sfeer. Je zou het er haast zelf koud van krijgen!