Verblindende angst

Gerard werd aangevallen op straat en durft nu het huis niet meer uit, hoewel hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Anna-Louise, 62 jaar, is verlamd door haar onrust en de angst voor oorlog en geweld. In Venezuela werd ze als jonge vrouw mishandeld. Ook in Nederland maken de littekens haar het normale leven onmogelijk. Dieuwke heeft enkel oog voor de meisjes op de reclamepanelen en tracht ternauwernood aan dat schoonheidsideaal te voldoen.

De documentairefilm Angst volgt een jaar lang zes mensen die lijden aan angststoornissen. Ze zijn niet zomaar bang. Hun angsten steunen vaak op diepgewortelde trauma’s die hen het leven onmogelijk maken. De hedendaagse ambitieuze maatschappij maakt het hen er niet makkelijker op. Uit een sterk verlangen om net zo normaal te leven als de mensen in de stad, gaan de zes dapperen in therapie. Ondanks de moeilijke en emotionele gesprekken, maken sommigen toch vorderingen, hoe klein ook.

Minutieus in beeld gebracht

Een jaar lang elke lach en traan volgen – het risico op voyeuristische televisie is groot, maar documentairemaker Michiel Van Erp volgt de zes doorheen de sleutelmomenten van hun leven en legt deze minutieus en hartverscheurend sterk in beeld. Van Erp vindt minder overduidelijk meer, en beperkt zijn beelden tot een minimum. De daaruitvolgende stilte is dan ook vaak oorverdovend zijn. Geen enkel moment merk je dat de documentairemaker werkelijk in dezelfde kamer zat als de therapeut en patiënt en dat maakt je getuige van herkenbare menselijke gevoelens. Soms filmen de hoofdrolspelers zichzelf, bijvoorbeeld ’s nachts, wanneer de angsten het zwaarst om dragen worden.

Angst is geen dvd’tje waarop je zit te wachten zoals de nieuwste blockbuster, maar dat maakt de prent zeker niet minder de moeite waard. De documentaire trekt je met een harde snok terug het echte leven in, waar niet alles rozengeur en maneschijn is. Maar er is hoop.