Het verhaal van Elia Suleiman

Regisseur Elia Suleiman vertelt aan de hand van de dagboeken van zijn vader, de brieven van zijn moeder en zijn eigen herinneringen het verhaal van zijn familie. Het verhaal start in 1948 met veel Israëlisch geweld. Suleimans vader zit in het verzet en blijft in Nazareth wonen, waar hij een gezinnetje sticht. Zijn vrouw schrijft brieven naar haar gevluchte familie en voedt hun zoon Elia op, terwijl de vader steeds opnieuw in de problemen komt. Sinds de bezetting van Israël worden ze als Israëlische Arabieren gezien als een minderheid.

In de laatste episode neemt Elia Suleiman zelf een rol op zich en dat doet hij verbazend goed. Zonder veel woorden portretteert Suleiman zijn familie en zichzelf. Zijn vader is een anonieme held die een soldaat redt van de dood en in de laatste episode is zijn moeder een kranig vrouwtje dat bij de eerste noten van Arabische muziek zachtjes met haar voet op de grond tikt.

The Time That Remains is een film die met prachtige geometrische beelden rustig opbouwt. De opbouw van een scène wordt meerdere keren opnieuw gebruikt, telkens in een andere context. Dit levert rustieke en evenwichtige beelden op. Suleiman schuwt het alom aanwezige politieke thema niet, maar toch primeert voor hem het familieverhaal. Dit brengt hij aan met de nodige zwarte en droge humor, die je doet lachen, maar wel met een knoop in je maag. Tegelijkertijd rekent hij op de aandacht van de kijker door karig om te springen met dialogen.

Je voelt tot in de toppen van je tenen dat Suleiman dit verhaal kwijt moest en gelukkig kon hij dit op het witte doek doen. Hoewel deze semi-autobiografische prent niet altijd rooskleurig is, hebben wij met volle teugen kunnen genieten van dit staaltje cinemakunst.