De oase van Toni Morrison

We bevinden ons in een vochtig en mistig Virginia. Elke dag wordt er een openlijke of onderhuidse strijd gevoerd tussen louche priesters, zwarte slaven, indianen en fortuinzoekers. De geur van moerasgrond en tabaksplanten dringt je neus in.

Als in een lang gebed vertelt Toni Morrison ons het leven van enkele protagonisten. We ontmoeten een idealistische, Nederlandse avonturier, een indianenvrouw die haar dorp aan de pokken zag ten onder gaan en een zwart slavenmeisje met een allesverterende drang naar liefde.

Traag genot

Morisson leidt haar lezers naar een rustige tuin. Temidden een tumult van snelle videoclips, achtbanen en snappy chicklits zijn haar boeken stille pareltjes. Je hoort in haar wereld het ruisen van de wind en stijfgesteven katoen en het kraken van oude plankenvloeren. Ze haspelt geen verhaal af, gooit niet met barokke beeldspraak. Haar boeken zijn een verademing, een poëtische kijk op rascistische systemen.

Hoewel het verhaal zo intelligent is als we van haar gewoon zijn, voelen we in tegenstelling tot bijvoorbeeld bij klassiekers Beminde (verplichte leesvoer op alle Amerikaanse high schools en verfilmd met de jonge Oprah Winfrey) en Het Paradijs minder die snijdende urgentie die meestal haar hand tot schrijven drijft.

Minder vuur dus, maar een traag genot om te lezen.