Voer voor luie dj's

Tja, wat valt er te zeggen over een Solid Sounds-compilatie? Stellen dat het de grootste clubtracks van het moment op drie schijfjes samenperst is zowat een open deur intrappen, aangezien dit ook de opzet is van de serie. Solid Sounds is zowat de commerciële broer van het relatief alternatieve Switch en compileert om de zoveel tijd de grootste knallers binnen het housegenre. Wie zijn oren open houdt, zal dus voor weinig verrassingen komen te staan.

Maar het zou oneerlijk zijn om Solid Sounds enkel daarop af te rekenen. Dance evolueert in zo'n sneltreinvaart, alsmede door de gewoonte van platenlabels om tracks maanden op voorhand mee te geven met grote dj's om zo een hype te creëren, dat het haast niet bij te houden. Toen grote electrohousebangers als Blau! en Bankok eindelijk gereleaset werden, had iedereen ze wel al eens gehoord in dj-sets en mixtapes van Erol Alkan, Boys Noize en Crookers, met als gevolg dat hun houdbaarheid beperkt is.

Tamme platenkoffer

Solid Sounds lijkt ons een compilatie die vooral gericht is op dj's die het wat te veel rompslomp vinden om de dancemuziek op de voet te volgen. De keuze van de tracks is simpel: Gewoon de grootste clubpompers samenzetten. De volgorde en flow van de plaat lijkt hierbij geen enkele rol te spelen, harde electrobommen worden opgevolgd door een deephousetrack, om dan weer over de gaan in rollende techhouse. Wat de compilatie minder geschikt maakt om gewoon te beluisteren.

Aangezien er in de compilatie niet echt een lijn zit (behalve dan het commercieel succes van de nummers) valt er weinig zinnigs te vertellen. Solid Sounds bevat zeker enkele terechte clubhits en daarnaast gewoon een hele hoop tracks die wij in een minder genuanceerde bui gewoon brol zullen noemen.

Zo gaat onze maag zich spontaan keren bij vocalhousemisbaksels als Dennis Ferrer's Hey Hey, een track die wekenlang de Beatport-top 10 aanvoerde - Spijtig genoeg de referentielijst voor platte dance (verguisd door kenners als Boys Noize en Brodinski). Ook Sharams remix van het verschrikkelijke I'm in the House (met Dim Mak-opperguru Steve Aoki op hyperenerverende vocals) werk hard in op de spijsvertrering. Aan de andere kant van het spectrum bevinden zich dan tracks als Mitsubitchi, de plaat die The Subs bouwden op vraag van de ultrahippe Londense club Fabric. Strak arpedgiatorwerk zoals we van het Gentse combo gewend zijn. In de categorie cool passen ook Sound of Stereo's Zipper, de cosmic disco van Vitalics Poison Lips en de tropische techhouse van Tamiflu.

Voor ons is Solid Sounds 2010.1 niet echt een groot succes. Een groot aantal songs waar we geen bal aan hebben en voor de rest niets nieuws. Voor dj's die hun hitkoffer willen aandikken en niet bang zijn van een vleugje house is deze compilatie waarschijnlijk gefundenes fressen. Wie op zoek is naar het neusje van de zalm van de electrohouse van morgen, verwijzen wij graag door naar Brodinski's Mystery Mix.