Gestoordheid op schrift gesteld

Na de breuk met zijn vriendin Patty valt Vincent de Wimper terug op zichzelf. Zijn fantasie vormt de leidraad doorheen dit boek. Dat brengt ons tot grappige en ware inzichten. Andere keren doet het fronsen door absurditeit. Zo stel je je herhaaldelijk de vraag of zijn ex-vriendin wel echt heeft bestaan en net zoals zoveel andere elementen in het verhaal niet gewoon een verzinsel is. Met zijn ouders heeft Vincent nauwelijks contact en door toenemende eenzaamheid verzint hij een onzichtbaar hondje, Maxi, aan wie hij brieven schrijft. Om zijn geestesgesteldheid onder controle te houden, bezoekt hij ook een psychiater waarvan Vincent zich keer op keer het nut van afvraagt. Dan is er tot slot nog zijn onderbuur Johannes, een zwijgzame jongen met wie hij gaandeweg een stille vriendschap opbouwt. Tot ook Johannes aan zijn fantasie ten prooi valt en Vincent hem besluit te redden.

49 tips

Christophe Vekeman heeft een vlotte maar aparte schrijfstijl, bovendien wisselt hij vaak van perspectief. De ene moment ben je als lezer zelf Vincent de Wimper, de andere keer lees je zijn gedachten of ben je als derde persoon aanwezig bij een gesprek. Deze schrijfstijl hangt samen met de opbouw van het boek, want in feite heb je hier 49 aparte bezigheden die los van elkaar samengesteld zijn. Slechts de grote lijnen van Vincents leven vinden elkaar doorheen de verhaaltjes terug. Voor een boek is dit een originele invalshoek, toch vormt de hierdoor overbodige fragmentatie eerder een nadeel. Ook de inhoud van het boek laat een dubbel gevoel na. Dat er met Vincent iets mis is, is duidelijk. Even is dit grappig, maar al snel slaat de verveling toe aangezien er in feite nooit echt iets gebeurd.

Christophe Vekeman schrijft met 49 manieren om de dag door te komen een boek om samen met het hoofdpersonage even weg van de werkelijkheid te vluchten, maar een literair hoogstandje is dit boek niet.