Leven vanuit je luie stoel

De zogeheten surrogates zijn de ideale kans om ieders stoutste droom werkelijkheid te doen worden, en fungeren als een tweede ik. Mensen kunnen van thuis uit immers hun surrogaat besturen louter door plaats te nemen in een speciaal daarvoor ontwikkeld meubilair. Zo kunnen ze rondlopen en hun job doen, zonder voor besmettelijke ziektes en ongevallen gevaar te lopen. Toch is er in elke stad wel een kleine commune van conservatieven die zich verzet tegen dit wetenschappelijk wonder, maar dat brengt weinig zoden aan de dijk.

Bruce Willis kruipt voor ons in de huid van politieman Tom Greer, die recentelijk opgezadeld werd met de moord op een jongeman. Een vreemde zaak, want sinds de uitvinding van surrogates is de misdaad met 99% gedaald. Bovendien is het slachtoffer in kwestie de zoon van Canter, de uitvinder van de surrogates. Daar komt bij dat er nog nooit iemand gestorven is tijdens het besturen van diens surrogaat.

Kort en cliché

Na het ietwat typische begin, komt er gelukkig een degelijk verhaal tot ontplooiing. De film is met zijn 82 minuten echter veel te kort om de kijker werkelijk in vervoering te brengen. Vooraleer het plot je goed en wel te pakken heeft komt de eindgeneriek al opzetten. Een gemiste kans, want er zit wel degelijk potentieel in het verhaal.

De film moet het daarnaast vooral hebben van zijn hersenloos geweld, hoewel er hier en daar wel wat drama in verwerkt zit hetgeen de protagonist toch  wat meer maakt dan een schietgrage flik. Hij wil uitkomen voor zijn gevoelens en denkt na over zijn eigen leven. Bruce Willis vertolkt die rol behoorlijk, maar dat is een schaars hoogtepunt, als we al van hoogtepunten mogen spreken.

Surrogates is desondanks een vermakelijke film geworden, maar kan zelden tot nooit verrassen en is veel te weinig uitgewerkt. Ideaal als eenmalig tussendoortje om dan voorgoed te vergeten.